Patiënten vaak last van angst over hun behandelingen. Deze redenen variëren van de werkelijkheid tot uitingen van angst van de patiënt.

Sommige van deze problemen zijn eerder aangepakt (zie vraag 73, met betrekking tot ongeschiktheid van de therapeut). Maar zelfs met een volledig geschikte therapeut, kan bezorgdheid ontstaan als functie van de behandeling. Deze angst kan zeer pijnlijk en ongemakkelijk, en een van de gemakkelijkste manieren voor de geest om zelf truc is om de oorzaak van het ongemak toeschrijven aan de therapeut. Een van de meest voorkomende voorbeelden omvat de toegenomen intensiteit van de therapeut en de patiënt. Als patiënten beginnen hun leven en hun symptomen te bespreken, wordt het duidelijk waarom ze niet veilig voelen in de wereld, of ze kunnen gaan verwachten dat dezelfde trauma's die eerder hebben plaatsgevonden meer zal gebeuren, dit keer in de kamer van de therapeut . Patiënten vaak bezorgd dat de therapeut hen zal bedienen met medicijnen, hun seksuele geaardheid homoseksuele, hun financiële middelen te exploiteren, of profiteren van speciale professionele informatie (bijv. voorraad tips) geworden. Deze, als algemene voorbeelden, tonen een angst voor het vertrouwen van de therapeut. Het kan zo veel makkelijker voor de patiënt om te geloven dat de therapeut is onbetrouwbaar of minder dan ideaal dan het is om te geloven dat hij weer dezelfde angst van nabijheid die hij woont met in zijn relaties buiten het kantoor van de therapeut heeft ervaren. Met een goede therapeut die een patiënt behoefte om te recreëren in de kamer van de zeer patronen die denken van die patiënt en het gevoel buiten de kamer omlijsten begrijpt, kunnen deze angsten meestal worden opgevat als belangrijke markers in behandeling loop van de patiënt. Als uw therapeut lijkt niet comfortabel voelt het bespreken van uw angsten, hetzij over de therapeut of iets anders, dan zou u een overleg met iemand die meer ervaren te zoeken.

Reacties Selma:

Langzaam, langzaam, langzaam. Er waren tijden, te veel lijkt, dat het voelde alsof er nooit zullen verandering. Ik zou zeggen tegen mezelf dat deze behandeling was een verspilling van geld. Ik had mijn familie onderworpen aan ontbering voor wat? Ik was hetzelfde, inderdaad, het leek mij, zo niet erger. Mijn vroegere gloeiende zelfbeeld van mijn verbazingwekkende de wereld met mijn grote acteertalent, of het ontvangen kudos over een briljant stukje schrijven waren niet gebeurt. In plaats daarvan werd ik steeds opnieuw leven de destructieve relaties die ik heb uren op de bank te zeggen dat ik begreep in maverick, articuleren termen. Mijn eetgewoonten die mij zo'n pijn had veroorzaakt geen duimbreed; mijn overgevoeligheid voor een 1-pond gewichtstoename hield me nog steeds de thuisbasis gekrenkt.

Waarom was ik het verspillen van deze tijd en geld? Beter het moet gaan naar iemand die hem-of beter zou kunnen gelden zichzelf. Ik zag het als niet aan mij besteed. Ik herinner me vertelde mijn analist keer (hoewel niet de enige keer, met alle middelen), dat er geen verandering was en dat ik kon niet lijken te krijgen. Ik voelde dat ik was te dom. Ik was letterlijk het domme blondje ik zo met succes gespeeld op stage.He had geen uitleg aan mij geven, en hij was niet de vocale soort hoe dan ook. Ik verliet huilend in mijn mislukkingen. Maar zoals altijd, wat hij zei, ook al via deze minimale verklaringen, zitten met mij. Ondanks mijn twijfel en pijn, ik vroeg me af wat hij bedoelde. Waar was er veranderen? Ik dacht dat zijn woorden door. Het was niet het soort verandering aan een boek over te schrijven.

Met veel moeite had ik schijnbaar automatisch verschillend gereageerd op de relaties binnen die ik had nu een sprankje vrijheid om anders te handelen. En toen ik wilde trekken en medelijden met mezelf voel, ik heb in ieder geval in beweging en kreeg het huis uit. Misschien te laat, maar ik kreeg daar en raakte betrokken bij wat er gaande was. Deze kleine overblijfselen van zelfrespect begon voor te komen. Geen geld ooit de waarde dit had voor mij bij het opstarten om de leiding van mijn leven te nemen rivaal. Ik begon te leven met minder angst.

Cognitieve gedragstherapie (CGT) is een rubriek die, losjes gedefinieerd, probeert de behandeling van verschillende psychische strijd via een systematisch onderzoek van de cognitieve en de gedragsmatige aspecten van een bepaalde aandoening. In het voorbeeld van paniekaanvallen geassocieerd met vliegen, verschillende vervormingen in het denken optreden tijdens tal van verstoringen van gedrag kan optreden. CBT beoordeelt deze direct met de patiënt in 10 tot 12 sessies, vaak met behulp van een huiswerk-achtige benadering. De resultaten kunnen opmerkelijk zijn, aangezien de patiënt leert te breken de verschillende onderdelen van zijn angst en daarmee eerder in de controle van het. Denken vervormingen Een patiënt zou denken dat het vliegtuig waarschijnlijk zal crashen of dat hij waarschijnlijk zou sterven aan een paniekaanval tijdens het vliegen omvatten. Geruststellen van de patiënt tegen hun gevreesde kans op een crash of een hartaanval ten opzichte van de gerapporteerde statistieken kunnen beginnen met deze thema's aan te pakken. Het aanpakken van de gedragsmatige vermijding van de luchthaven en vliegreizen door het creëren van een plan om de patiënt ongevoelig geleidelijk aan het idee van de luchtvaart, reizen naar de luchthaven, en in de tijd, de aankoop en het nemen van een reis kan de patiënt helpen weer vertrouwen. Op hetzelfde moment, je simuleren snelle hartslag, kortademigheid en duizeligheid reconstrueren die symptomen in het kantoor en leert de patiënt dat ze leren om zichzelf gerust te stellen wanneer symptomatisch. Actieve positie in de paniek-inducerende situatie is elementair voor de behandeling, zoals gedetailleerd bijhouden van verschillende lichamelijke klachten en gedachten, met of zonder gecombineerde medicatie. CBT kan zeer effectief zijn in het helpen van een patiënt snel controle over wat anders verlammende symptomen waren geweest krijgen.