Lucht. Alle veranderingen = samendrukking en uiteenzetting

• Door waarneming en experiment
• Verschillen in kwaliteit  verschillen in kwantiteit: de aard van een stof wordt bepaald door zijn mate van verdichting.

Onbepaaldheid (onbegrensde substantie): de dingen ontstaan door afscheiding van tegengestelden uit het apeiron (organisch proces)  begrip van primair tegengestelden: tegengestelden bestrijden elkaar tot er één overblijft, maar het evenwicht wordt altijd hersteld.

• De aarde bevindt zich in het midden van een bolvormig heelal
• Heeft geen steunpunt nodig, want er is geen voorkeursrichting om naartoe te vallen = abstracte symmetrie-overweging.

Water (het element van alle vochtigheid): ooit was alles water, en alles is nog steeds een vorm van water.

• Zegt iets over de oorsprong van de dingen
• Doet geen beroep op beelden of fabels  niet–mythisch en niet-allegorisch
• Bewering: alles is één

• Grote, allesomvattende vragen. Er werd niet gezocht naar feitenkennis, maar naar een logos, een rationeel principe dat een verklaring bood voor de bestaande wereld.
• Deze φ kon pas ontstaan nadat de meest acute problemen van het dagelijkse bestaan op gelost waren ( economische bedrijvigheid in welvarende Ionische steden).
• Kennis om de kennis: de vraag naar het waarom. De Grieken waren de eersten om vormen te aanschouwen, los van de materiële lichamen die deze vormen bezitten (= concept, het abstracte).
• Presocratici (overgang mythisch naar wetenschappelijk denken): “physis” en “kosmos”, ze zochten naar een universeel beginsel achter de verschijnselen. (↔ Socrates: niet de uitwendige wereld centraal, maar de mens als handelend wezen)