Het belangrijkste bij migratie zijn de transport- en communicatiemiddelen. Informatie en kosten zijn zeer belangrijk bij de beslissing om al dan niet te migreren. Er ontstaat een verschil tussen tijdelijke en permanente migratie, vrije en onvrije migratie en arbeidsmigratie en vluchtelingen. Belangrijk zijn de afstanden die migranten moeten doen. Dit kan binnen grenzen, buiten grenzen en intercontinentaal.
Een eerste theoretische traditie ziet migratie als een verschijnsel. Het gaat hier om empirisch, gegeneraliseerd onderzoek. Men heeft het hier over de wetten van Ravenstein, waarbij push en pull factoren zeer belangrijk zijn. Ze stellen dat er drie soorten of types van migratie bestaan: ketting-, retour- en circulaire migratie.
Het onderzoek is sterk beïnvloed door het modernization paradigma. Het gaat hier om arbeidsmigratie als gevolg van industrialisatie, urbanisatie en crisis in de landbouwsector. Er ontstaat meer openheid voor regionale verschillen en globalistisch perspectief.
Migratie is in feite geen demografisch gegeven aangezien het gaat om een herverdeling van dat wat reeds aanwezig is. Het is echter zo dat het hier gaat om een centrale positie binnen de maatschappij. ‘Central to the proces of social, economic and cultural change in the past’
In de eerste helft van de twintigste eeuw ontstaat er een convergentie van de gezinsvormen. Er ontstaat een verkleining van de kloof tussen burger- en arbeidersgezin. Dit houdt een functiescheiding tussen mannen- en vrouwenarbeid, waardoor een lage vrouwelijke arbeidsparticipatie ontstaat, meer aandacht voor kinderen (leerplicht) en een niet te overschatten materiële kloof tussen arbeiders en gezin in. Dit dankzij een stijging van de welvaart, vergroting van de middenklasse en een actieve inmenging van het gezinsleven door de overheid door middel van sociaal zekerheidsstelsel en een tussenkomst bij verzorging en opvoeding van kinderen.
Hierbij stijgt het belang van confessie, geïnspireerd door een bepaalde gezinsmodel. Dit houdt een verzuilde samenleving, een sterke invloed van kerken op het persoonlijk leven en het zedelijkheidsoffensief in.
In de naoorlogse periode bereikt het ideaaltype van het moderne gezin haar hoogtepunt. Hierbij staan gezinsindividualisering, het huwelijk tussen gelijkwaardige partners gebaseerd op het romantische ideaal en een taakverdeling tussen beide ouders centraal. Kinderen zijn nu een bewuste keuze en de functie van het gezin is niet langer productief, maar consumptiegericht en een verzorgingseenheid.
Eind de jaren zestig verliest het moderne gezin haar functie. Het traditioneel gezinspatroon is nu minder evident, er ontstaat gezinsverdunning, er is een toegenomen aantal echtscheidingen, waardoor alternatieve samenlevingsvormen ontstaan. Er ontstaat een verbroken viereenheid: de vervlechting tussen seksualiteit, liefde, trouwen en kinderen krijgen, is nu verbroken door de normalisering van seksualiteit, beheersing van de vruchtbaarheid en een ontkoppeling tussen huwelijk en voortplanting. Mogelijke verklaringen op lange termijn zijn de gewijzigde verhouding tussen de materiële en emotionele component, de toegenomen mobiliteit, de democratisering van het hoger onderwijs, de uitbouw van industrie en dienstensector en de uitbouw van de verzorgingstaat.
