“Over time, the weight and impact of state activities standing lower in the diagram – adjudication, production and distribution – grew faster than those at the top – warmaking, statemaking, extraction and protection.”

De kernactiviteiten van de staat omvatten de staatsvorming tegen rivalen binnen het territorium en oorlogvoering tegen rivalen buiten het territorium, bescherming van de belangrijkste bondgenoten van de overheersers in en buiten het territorium en (cruciaal) belastingen. Op termijn ontstond er inmenging in arbitrage bij conflicten, herverdeling van de goederen en controle op productie van goederen en diensten. Er bestaat interactie en verschuiving van het belang tussen deze zeven domeinen van staatsinmenging.

Samen met dit proces was er een voortdurende creatie van nieuwe administratieve structuren op lokaal, regionaal en nationaal niveau en een invloed op de belangen van de bevolking. Dit gebeurde op ingrijpende vaak negatieve wijze aangezien de staat land, kapitaal, goederen en diensten opeiste wat verzet uitlokte van de gewone mens. Dit gebeurde via een reeks verplichtingen die opgelegd werden aan de onderworpen bevolking. Deze werden verbonden met maatregelen en straffen.

Er is duidelijk een sterke variatie tussen het karakter en gewicht van deze staatsinmenging afhankelijk van de functie van de dominante economie en de relatieve concentratie van kapitaal en dwangmiddelen binnen de staat. Tily spreekt over coercion intensive regio’s of dwang intensieve regio’s, capital intesive regio’s of kapitaal intensieve regio’s en regio’s of capitalized coercion of regio’s van gekapitaliseerde dwang (“Both the character and the weight of state activity varied systematically as a functieloon of the econom that prevailed within a state’s zondares.”).

Artikel “Coercion, Captial and European States, AD 990-1992” van Charles Tilly

Het is duidelijk dat men het verleden zeker niet moet idealiseren. Tegenwoordig is er een tendens naar labelling en criminalisering, maar ook het onvermogen om bepaalde gedragingen informeel te corrigeren. Belangrijk zijn wel de plaats in de samenleving en de sociale ankerpunten. Er is dringend nood aan bemiddeling, compensatie en herstel.

Tijdens het ancien regime was er geen problematisering van jeugdcriminaliteit. De negentiende eeuw dient hier als breuk. Vanaf dan ontstaan juridische en maatschappelijke beleidsmaatregelen expliciet gericht op jongeren met ‘deviant’ gedrag. De perceptie verandert. We spreken over moral panics, waarbij de burgerij jongeren labelt. Dit is een zeer klassen bepaalde reactie (notie van arbeidsdiscipline).

Er ontstaan veranderingen in de positie van kinderen ten aanzien van de strafwet: gedragingen van jongeren worden gecriminaliseerd. Men spreekt over de economy of makeshifts: meer sociale criminaliteit zorgt voor een grotere behoefte aan noodoplossingen bij gezinnen. Ook is de tolerantie sterk verzwakt.

Het probleem nu is wie er in aanmerking komt voor repressie of zorg. De ernst van de overtreding biedt geen voldoende verklaring. Wel is duidelijk dat de meeste jongeren in justitie een categorie omvat met typische kenmerken. Deze kenmerken omvatten kinderen in materiële nood, op zichzelf aangewezen kinderen en kinderen in morele nood (misvormde gezinsverbanden). Dit komt vooral tot uitdrukking in crisisjaren. In de negentiende eeuw waren er meer migratiestromen en een snellere verstedelijking wat leidde tot grotere concentraties van kinderen.

Langzaamaan ontstond het jeugdbeleid met vormen van controle afhankelijk van de belangen van de staat, de klassen of privé-personen. Humanitaire bewegingen boden een zorg voor daders met als bedoeling het positieve te verwezenlijken, maar een probleem omtrent de meningen over finaliteit van de opvoedingspraktijk.