invloed van erfelijk gedrag op gedrag (gedragsgenetica)

evolutionaire achtergrond van gedrag (evolutiebiologie)

• Hersenen in hoge mate betrokken bij totstandkoming gedrag dus disfunctionerende hersenen kunnen ten grondslag liggen aan psychopathologisch gedrag.

Griesinger (1817-1868) wetenschappelijke kennis te gebrekkig om alle gedragingen te reduceren tot hersenprocessen. (ook bijdrage psychologie en antropologie voor verklaring (abnormaal) gedrag). Vanuit reductionistische benadering abnormaal gedrag verklaren in biologische termen zoals abnormaal functionerende hersengebieden of bepaalde stoffen in het brein.

Succes biologisch onderzoek, dementia paralytica, aanvankelijk bizar gedrag en wanen. Later cognitieve disfuncties, waaronder geheugenverlies (dementia) en vervolgens neurologische uitvalsverschijnselen zoals verlammingen (paralytica)

Systematische benadering, ideaaltypische voor onderzoek naar biologische oorzaken psychische stoornissen: Vaststellen syndroom; opsporen biologische oorzaak syndroom; behandeling gericht op biologische oorzaak.

Tegenwoordig ligt in het onderzoek naar psychopathologie de nadruk meer op het samenspel van biologische en psychologische factoren.

heeft bruikbare bevindingen opgeleverd, die voortdurend leiden tot aanpassingen theorieën en hypothesen. Toch nog geen geïntegreerde theorieën opgeleverd (overkoepelende theorie: genetische factoren, neurotransmitters en hersengebieden). Wel gezorgd voor interesse in interactie biologische kwetsbaarheidfactoren en omgevingsvariabelen.

Nederlandse psycholoog Buikhuisen verrichtte onderzoek naar de rol van neurobiologische factoren in gedrag delinquenten:

(1) Verwijt delinquent gedrag te reduceren (reductionisme)tot medisch/biologisch probleem en daarmee voorbijgaan aan rol psychologische en maatschappelijke factoren bij tot stand komen van gedrag.

Wat dit verwijt betreft:

• Reductionisme, wezenskenmerk wetenschap. Altijd zoeken naar 1 onderliggend mechanisme (maatschappelijk, psychologisch of biologisch) dat veel kan verklaren
• Medisch-biologische benadering, bijdrage meer humane behandeling ‘gekken’ niet verantwoordelijk voor hun gedrag, abnormaal gedrag is medisch probleem dus ‘ziek’)

(2) Verwijt, biologisch onderzoek naar abnormaal gedrag leidt tot gevaarlijke be- handelswijzen (psychochirurgie) zijn inderdaad voorbeelden (frontale lobotomie)

Wat dit verwijt betreft:

• Bij andere benaderingen ontbrak soms ook solide empirische basis bij behandelingen
• Ook voorbeelden behandelingen op biologische theorieën geënt die vooruitgang opleverde (antipsychotische medicijnen (neuroleptica) met medicijnen en minder hulpverlening staande houden in maatschappij)

Aan de geschiedenis kan men dus geen principiële argumenten tegen biologische benadering van abnormaal gedrag ontlenen.