Morris Pappé en Schlaim, de 3 bekendste ‘new historians’ die zich nooit echt op een school hebben gevormd, hebben een zeer felle polemiek ontketend. Ze doorprikten met hun minutieuze, bijna positivistische analyse ‘wie es gewesen est’ van de concrete omstandigheden waarmee de joodse staat ten koste van de Palestijnse bewoners gevestigd werd, een aantal stichtingsmythes o ver Israël. De ondergroeven de pose van het in vergelijking met zijn Arabische buren moreel superieure land die Israël graag tegenover de buitenwereld aanneemt.

Italiaanse arts, stelt dat men bij het opsporen meer moet kijken naar de kleine details dan naar de grote, duidelijke, en dus gemakkelijk te kopiëren zaken = ‘theorie van het oorlelletje’: speurt naar de semiotiek van het onderbewuste

kritische Christen

• Werkte in ‘L’esprit des lois’ (1748) het idee uit dat politieke ideeën onafhankelijk van elkaar op verschillende plaatsen ontstaan, en dus een gemeenschappelijke herkomst moeten hebben.
• Hij verlaat hierbij het Europa – centrisme, en luidt zo de universele geschiedbeoefening in.

• Neemt in ‘Considérations sur les causes de la grandeur et de la décadence des Romains’ (1734), een analyse van de beschavingen, de pessimistische cyclystheorie van Polybius over.