een organisatien, opgericht in 1973, die de samenwerking tussen haar vijfenvijftig lidstaten op militair, economisch en humanitair gebied wil bevorderen. Internationaal wordt de organisatie aangeduid als Organization for Security and Co-operation in Europe (OSCE). De organisatie kent onregelmatige samenkomsten, met het doel de gemaakte akkoorden te implementeren en de relaties te verbeteren. Na de val van de USSR diende de OVSE zich te heroriënteren, waardoor ze vandaag volgens critici veel te veel op Oost-Europa gericht is.

De Strategic Arms Limitation Talks (SALT) waren twee rondes van bilaterale gesprekken en bijbehorende internationale verdragen tussen de Sovjet-Unie en de Verenigde Staten, de supermachten uit de Koude Oorlog, over het probleem van de wapenwedloop. Er waren twee rondes van gesprekken en verdragen: SALT I en SALT II. de onderhandelingen begonnen in 1969 in Helsinki tussen de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie om het aantal nucleaire wapens van beide landen te verminderen. De beide verdragen hebben geleid tot START (Strategic Arms Reduction Treaty). START I (een overeenkomst uit 1991 tussen de VS en de SU) en START II (een overeenkomst uit 1993 tussen de VS en Rusland) plaatsten specifieke maximumaantallen op het arsenaal aan nucleaire wapens.

was de militaire tak van de Communistische Partij van het toenmalige Kampuchea (nu Cambodja). Khmer is de naam van het volk dat Cambodja bewoont. De Rode Khmer is verantwoordelijk voor de dood van ongeveer 1,7 miljoen (sommige cijfers spreken van 3 miljoen) mensen tussen 1975 en 1979 toen de Rode Khmer aan de macht was, o.l.v. Pol Pot. Oorspronkelijk voerde de organisatie een guerillia tegen het Cambodjaanse regime. De Amerikaanse bombardementen, in het kader van de Vietnamoorlog, dreven de bevolking naar de Rode Khmer. De Rode Khmer streefden naar een communistische organisatie van de samenleving, aanvankelijk niet openlijk, daarna wel.

De Palestijnse Bevrijdingsorganisatie, meer bekend onder de Engelse afkorting PLO (Palestine Liberation Organization werd op 26 mei 1964 opgericht. Deze organisatie overkoepeld al snel alle andere Palestijnse organisaties, en voerde een gewapende strijd tegen de Israëlische bezetting van Palestijnse gebieden. In
het begin van de jaren ’90 kwam er met de Oslo-akkoorden een einde aan het PLO-geweld, daar de PLO Israël als staat erkende en Israël de PLO erkende als vertegenwoordiger van het Palestijnse volk, waarna autonomie aan de Palestijnen werd verleend o.l.v. Yasser Arafat en Yitzak Rabin, de voornaamste leiders van de PLO.