Opstand in China (1899) o.l.v. een geheim genootschap, tegen de aanwezigheid van westerlingen en tegen de keizer. De deelnemers dachten door het uitvoeren van taoïstische rituelen onkwetsbaar in de strijd te zijn. Naar de aard van deze
bewegingen werden zij door de westerlingen 'Boksers' genoemd. Deze opstand werd neergeslagen door een Westers interventieleger. Gevolg voor China was een zware herstelbetaling. Het is een emanatie van de nieuwe Chinese Nationale identiteit die groeide.

De opium oorlog van 1839 tot 1841 markeerde het begin van een nieuwe fase in de betrekkingen tussen China en het westen. Toen de Chinese regering de invoer van opium aan banden probeerde te leggen verklaarden de Britten hen de oorlog. In 1857 trokken Frankrijk en Engeland gezamenlijk ten strijde om China te dwingen hun diplomaten te ontvangen en zaken te doen met hun handelaren, wat uiteindelijk resulteerde in een Chinese nederlaag en de creatie van het voor de Chinezen nadelige concessiesysteem.

van 1851-1864 is waarschijnlijk de bloedigste opstand uit de geschiedenis van China en wellicht het grootste bloedbad op aarde tot de Tweede Wereldoorlog. De opstand woedde vooral in de vallei van de Jangtse-rivier en had waarschijnlijk de dood van 20-30 miljoen mensen tot gevolg. Het was een confrontatie tussen de decadente Qing-dynastie (Mantsjoe-dynastie) en de sekte van Hong Xiuqian een door het christendom beïnvloede mysticus, die de leider werd van een millenniaristische beweging.

1857, Grote opstand van Sepoys (Brits-Indiërs) tegen de Britse overheersers. De Indische soldaten in het Britse leger in India bestaan uit verschillende groepen van India, vormen een soort van collectief bewustzijn en komen in opstand, uit
ongenoegen met sommige Britse maatregelen. De opstand werd bloedig onderdrukt, maar de Britten wijzigden hun Indische politiek en kwamen af met hervormingen, wat leidde tot het gebruik en opleiding van Indische elites voor het bestuur van India.