Berust de relatie tussen tekendrager, betekenis en object louter op conventie?
De Saussure: ja, dit is volledig arbitrair want in verschillende talen worden dezelfde mentale concepten met heel verschillende klankbeelden opgeroepen.
Analogie tussen de verschillende terminologieën
Vaak wordt dit model uit zijn filosofie (pragmatisme) gehaald en vereenvoudigd.
Het proceskarakter wordt over het hoofd gezien: een tekendrager heeft een specifieke zin en een specifiek referent (object in de wereld).
In sommige modellen wordt de term interpretant vervangen door gebruiker:
Basisidee van Pierce dat een teken maar kan functioneren als een teken als het als zodanig wordt geïnterpreteerd de betekenis ligt niet vast en staat in verband met het gebruik dat er door welbepaalde individuen en sociale groepen van wordt gemaakt.
Peirce: pragmatisme: realiteit is een proces waarin we al handelend betrokken zijn (dynamisch en praktisch)
semiotiek is vloeiend en evolueert onophoudelijk
de Saussure: structuralistische semiotiek (vastliggende zaken, bv. Signifié en signifiant)
teken in differentiële termen opgevat (de betekenis van het teken is het verschil met andere tekens) <-> referentiële termen (betekenis is dat waarnaar het in de werkelijkheid verwijst)
de Saussure maakt zelfs geen plaats voor de referentiële dimensie, Peirce wel maar hij benadrukt dat de betekenis van een interpretant gelegen is in de interpretanten die ermee geassocieerd worden
bv. appel geschilde appel (betekenis is anders, verschillend naargelang de voorstellingen die ermee geassocieerd worden)
