Tijdens deze periode waren romanschrijvers hevig aan het experimenteren met verteltechniek en stijl. Alain Robbe-Grillet roept op om bekende realistische verteltechnieken overboord te gooien, hier ontstaan boeken uit waarin je nauwelijks een plot kunt ontdekken. Personages hebben geen diepgang maar omgeving word gedetailleerd beschreven.

Onder invloed van het existentialisme ontstond het absurdistisch toneel: communicatie met een ander mens is onmogelijk, personages praten zinloos langs elkaar heen. Bekende schrijvers hiervan zijn Eugène Ionesco en Samuel Beckett.

Tijdens en na de Tweede Wereldoorlog twijfelen mensen de zin van het bestaan. De basisgedachte van het existentialisme is dat de wereld absurd, chaotisch en zinloos is. De mens heeft slecht twee zekerheden: 1. hij bestaat (existeert) 2. hij zal sterven.

De mens is vrij om zijn eigen leven te bepalen en hij is alleen verantwoordelijk voor zijn eigen keuzes. Jean-Paul Sartre schrijft ‚La nausée’ waarin hij de absurditeit van het leven voelt. Samen met zijn levenspartner, de schrijfster Simone de Beauvoir is hij een van de leiders van het existentialisme. Albert Camus is ook een belangrijke existentialist.

Modernistische romanschrijvers zien de mens als een onzeker iemand in een onlogische wereld. Zij schrijven over twijfelende personages en het innerlijk is belangrijk. Zij gebruiken hiervoor bv monologue intérieur (directe weergave van de vaak warrige gedachtengang van een personage).Vaak doorbreekt de schrijver de chronologie en het perspectief is vaak bij een ik-verteller.

Marcel Proust

‚À la recherche du temps perdu’ is door Proust geschreven met als onderwerp dat hij de voorbije tijd terughaalt via het geheugen.

André Gide schrijft verhalen waarin zijn personages opzoek zijn naar hun eigen normen en waarden.