Uw arts zal uitvoeren een van de standaard afmetingen voor de diagnose van diabetes door de geaccepteerde bevoegde instantie in welk deel van de wereld waarin je leeft goedgekeurd. In de Verenigde Staten, wordt dit over het algemeen bepaald door de American Diabetes Association (ADA) en wordt door de meeste artsen, verzekeraars en zorgaanbieders geaccepteerd als geldig. De huidige ADA criteria voor de diagnose van diabetes zijn weergegeven in tabel 1 (zie vraag 9). Uw arts kan of mag u niet vragen om te vasten voorafgaand aan het meten van de bloedglucose of hij of zij kan een standaard 2-uur durende test bekend als de orale glucose tolerantie test uit te voeren. Tenzij ze duidelijk en onbetwistbaar abnormale, of vergezeld gaat van typische symptomen van diabetes (besproken in vraag 4), moeten de resultaten worden bevestigd op een andere dag, omdat de diagnose van diabetes draagt veel gevolgen en vereist levenslange controle en behandeling. Zeer binnenkort, de test die de gemiddelde bloedglucose over de afgelopen 3 maanden (de Hemoglobine A1c of HbA1c-test) meet is waarschijnlijk ook een standaard test voor de detectie en diagnose van diabetes geworden. Verschillende diagnostische procedures worden gebruikt voor zwangere vrouwen, zouden de meeste van hen worden gescreend op de aanwezigheid van diabetes zwangerschap ("zwangerschapsdiabetes") gedurende 24 tot 28 weken zwangerschap of eerder indien ze met een hoog risico of diabetes had in een eerder zwangerschap. Het betreft een initiële 1 uur onderzoekstest waarvoor vasten niet vereist. Als de screening positief is, wordt deze gevolgd door een meer gedetailleerde 3-uur durende test waarvoor voorafgaand vasten is noodzakelijk.

De gemeenschappelijke en vroege symptomen van diabetes gevolg van het effect van de hoge bloedsuikerspiegel die in de urine en trekken vocht uit de weefsels van het lichaam met zich mee. Dit leidt tot overmatige urineproductie met frequent urineren. Het verlies van lichaamsvloeistof tot dorst, om het vochtverlies te vervangen. Zolang de persoon met diabetes is in staat om gelijke tred te houden met zijn of haar dorst door regelmatige vochtinname, zal hij of zij relatief goed blijven. Zonder toegang tot vloeistof, die kan om verschillende redenen, zal men uitgedroogd, wat leidt tot duizeligheid bij rechtop slaperigheid, verwardheid, en uiteindelijk flauwvallen en bewusteloosheid. Als gevolg van de verspilling van calorieën als glucose in de urine, zullen patiënten klagen over honger en zal meestal gewicht te verliezen als een hoge bloedsuikerspiegel erg is gemarkeerd. Het is echter belangrijk op te merken dat slechts een minderheid van mensen met diabetes deze symptomen. Vaak, de mate van een hoge bloedsuikerspiegel is meer gematigd, met weinig suiker invoeren van de urine en het veroorzaken geen directe symptomen. Echter, diabetes of zelfs bescheiden ernst aanzienlijke schade veroorzaken en leiden tot ernstige chronische complicaties. Daarom is het belangrijk om te detecteren diabetes die asymptomatisch (dwz zonder symptomen), dat is de reden dat screeningprogramma's om diabetes te detecteren die het grootste risico ontwikkeld. Als asymptomatische diabetes niet wordt ontdekt voor een voldoende lange periode (vele maanden of jaren), patiënten kunnen daadwerkelijk aanwezig zijn met een lange-termijn complicaties van de voorheen niet-opgenomen diabetes, zoals een hartaanval, beroerte, hartfalen, neuropathie (zenuwbeschadiging), nefropathie (nierschade), of retinopathie (schade aan de ogen). Deze worden in Vragen 32 tot 35.

Zie ook vraag 19 met betrekking tot type 1 diabetes. Ten aanzien van type 2 diabetes, uw succes in het voorkomen van diabetes hangt af van een combinatie van hoe succesvol je bent in het bereiken van de noodzakelijke doelen en hoe gevoelig je familie is. Erfelijke gevoeligheid kan variëren van bescheiden tot zeer hoog. Het risico hangt ook sterk af van de vraag of beide zijden van de familie van een persoon hebben een erfelijk patroon van diabetes. Als zowel de moeder en de zijkanten van de vader hebben een hoge frequentie van diabetes, dan is hun nageslacht zal een duidelijke tendens om het type 2 te ontwikkelen diabetes hebben. De algemene mate van risico wordt beschreven in vraag 7. Ondanks het belang van erfelijkheid, is het duidelijk dan milieu en leefstijl spelen een belangrijke rol. Dit is duidelijk het geval, omdat erfelijke neigingen tot ziekte weinig veranderen in de loop van een paar generaties, terwijl milieu en levensstijl zeer snel kunnen veranderen. De recente explosieve toename van de frequentie van type 2 diabetes in de meeste delen van de wereld duidelijk impliceert de laatste als de belangrijkste factor. De meest gemakkelijk te identificeren leefstijlfactoren die type 2 diabetes neerslaan zijn gewichtstoename en gebrek aan lichaamsbeweging. Meer dan 90% van type 2 diabetes in onze samenleving het gevolg is van een, of meestal beide, van deze factoren. Afhankelijk van de ernst van uw erfelijke risico, in meer of mindere mate van naleving van een levensstijl die overgewicht of obesitas voorkomt en die je meesleept in regelmatige oefening zal effectief te voorkomen dat u het ontwikkelen van type 2 diabetes.

Op dit moment denken we niet dat type 1 diabetes effectief kan worden voorkomen. Deel van het probleem is dat we niet de exacte milieutrekker ( s ) , hoewel er provocerend bewijs voor een aantal factoren , zoals de vroege blootstelling aan koemelk bepaalde virusstammen , en gebrek aan stimulatie van het immuunsysteem bij jonge leeftijd door natuurlijke blootstelling aan ziekteverwekkers . Het bewijs onvoldoende is om specifieke aanbevelingen voor het vermijden van , of immunisatie tegen , specifieke mogelijkheden triggering agenten maken . Een aantal klinische studies van middelen die het immuunsysteem aanval op de insulinproducing cellen van de alvleesklier te wijzigen ( zie vraag 2 ) zijn in volle gang . In het algemeen , deze middelen veroorzaakt een aantal bijwerkingen . Trials zijn gericht op patiënten met nieuw gediagnosticeerde diabetes , om te bepalen of zeer vroege diabetes kan worden teruggedraaid , voordat zij bij mensen zonder symptomen die op een verhoogd risico op de ontwikkeling van de ziekte kan worden gerechtvaardigd . Er is ook een significante genetische ( erfelijke ) component van het risico op type 1 diabetes ( zie vraag 7) dat kan momenteel niet worden gewijzigd . Eerste , therapieën op basis van genetische modificatie in het algemeen zijn nog in een zeer vroeg stadium van ontwikkeling . Ten tweede, de exacte gen of de genen die aangepast moeten worden zijn niet definitief bekend .