De neuroloog zal willen weten waarom je kwam, uw medische geschiedenis, kan uw familie geschiedenis (vooral een geschiedenis van PD of tremor), en wat, als er iets in uw sociale en geschiedenis hebben bijgedragen aan uw symptomen. Breng een samenvatting van uw medische geschiedenis, met inbegrip van ernstige en chronische ziekte, ziekenhuisopnames, operaties, allergieën, medicijnen genomen, familie en persoonlijke achtergrond, beroepsrisico's, en lifestyle risico's. Of wat je hebt om over te praten moeilijk is om te bespreken, oefenen hoe om het te brengen. Als u verwacht slecht nieuws, breng iemand ondersteunend met u.

De arts of zijn assistent kan u vragen over uw activiteiten van het dagelijks leven. Deze omvatten vragen over uw toespraak, kwijlen, slikken, handschrift, snijden voedsel en handling gebruiksvoorwerpen, dressing, hygiëne, draaien in bed, het vallen, het bevriezen, het lopen, tremor, en sensorische symptomen. Deze herziening van uw dagelijkse activiteiten is geen waslijst. Zorgvuldige en fantasierijke verhoor is zeer behulpzaam.

Je moet worden gevraagd of er een verandering in je stem is geweest. Voice impliceert moeite met de mechanische in plaats van de taalkundige aspecten van de spraak. Een antwoord als "ja, mijn stem lijkt te vervagen op tijden en de mensen me altijd vragen om te spreken" is bijna altijd diagnose van PD. Je moet worden gevraagd of u onlangs hebben gemerkt speeksel ontsnapt uit de hoek van je mond. Dit is een prive symptoom vaak duidelijk alleen voor u. De vraag lokt meestal een antwoord zoals "Ja, mijn kussen nat is 's nachts, maar ik niet vermelden." Hoewel kwijlen een relatief kleine klacht kan zijn, is dit symptoom geassocieerd met dementie in de hoofden van veel patiënten en families (zie vraag 54). U moet worden gerustgesteld dat je kwijlen betekent niet dat je zult 'je verstand te verliezen. "Prominente slikproblemen vroeg in PD ziekte meestal impliceert een PD-achtige aandoening. Moeite met handschrift, cutting, handling gebruiksvoorwerpen, dressing, en hygiëne in zekere mate afhankelijk van of je dominante hand wordt beïnvloed. Als u lijkt zich niet bewust van enig probleem met deze taken te zijn, kan de arts u vragen of u zijn langzamer in het uitvoeren van hen. Deze vraag lokt meestal een antwoord zoals "Ja, maar dat is niet alles, hè? '

Het is nuttig voor de arts om exemplaren van uw handschrift te verkrijgen en te vergelijken met het verleden monsters. Dit kan laten zien wanneer uw ziekte eigenlijk begonnen. Bij sommige mensen is het geruststellend om te weten dat ze hadden PD voor een aantal jaren voordat ze zich bewust waren van hun symptomen. Dit houdt hun PD is langzamer dan ze dachten vordert.

Als je niet-dominante hand in de eerste plaats wordt beïnvloed, moeten de vragen worden gericht aan die activiteiten je meestal uitgevoerd met die hand te nemen. Dus als je rechtshandig met linkszijdige PD bent, kan u gevraagd worden hoe u de knop uw hemdsmouwen aan uw rechterhand of hoe je je rechterschouder wassen.

Mensen zelden moeite associëren met draaien in bed met een ziekte, zodat ze niet vermelden en zijn verrast wanneer gevraagd. Dergelijke vragen geven u inzicht in de omvang van uw ziekte, besef je dat de symptomen zo verschillend als tremor, kwijlen, en moeite met draaien in bed maken deel uit van hetzelfde proces. Tijdens de vraag-en-antwoord-tijd, zal de neuroloog uw gezichtsuitdrukking, uw toespraak, je gebaren, en uw bewegingen te observeren. De neuroloog zal observeren je opstaan, lopen en zitten. Hij of zij zal zien hoe je opstaan uit je stoel en hoe u uw eerste stap te zetten. Lopen is een complexe handeling, en een zorgvuldig onderzoek kan veel inzicht geven in je houding, de lengte van uw pas, de manier waarop je je voeten bewegen, en hoe je beurt. Omdat dergelijke waarnemingen meer ruimte nodig dan beschikbaar is in het kantoor van de neuroloog, kan u gevraagd worden om te wandelen in de gang buiten.

Het neurologisch onderzoek heeft verschillende onderdelen. Stijfheid is op uw polsen, ellebogen, schouders en knieën (en soms ook je heupen) onderzocht door het testen van de spierspanning door het houden van de ledematen en het zowel langzaam en snel bewegende. Het testen van reflexen onthult veel om een ervaren onderzoeker. Testen van kracht of macht geeft meer inzicht in hoe je zenuwstelsel werkt. Snelle bewegingen worden getest door u te vragen uw vingers tikken om je duim, om de palmen van je handen draaien op en neer, om je polsen draaien van links naar rechts alsof je het indraaien van een gloeilamp, en je voeten bewegen op en neer, alsof je loopt. De examinator zal kijken naar de amplitude, snelheid en het ritme van je bewegingen en vergelijk uw linker met uw rechterhand. Tests van de coördinatie worden uitgevoerd door u te vragen uw vinger aan te raken om je neus en vervolgens naar het topje van de vinger van de onderzoeker uitgevoerd. Een andere test gaat uitvoeren van de hiel van de ene voet op en neer lopen van het andere been. Deze geeft informatie over een gebied van je hersenen genaamd het cerebellum. Oogbewegingen en spraak worden ook geëvalueerd. De examinator kan u vragen om "mama" of "papa" om je lippen te testen zeggen. De examinator kan u vragen om 'Lulu' te zeggen tegen je tong te testen. De examinator kan vragen om te zeggen: "Ahh." Deze test uw keelholte. De sensorische onderzoek omvat een evaluatie van uw vermogen om een lichte aanraking, een speldenprik, en je vermogen om te vertellen (met je ogen dicht) of uw duim of grote teen wordt verplaatst naar boven of beneden waar te nemen. Testen voor PD vereist vaardigheid en oefening van de kant van de examinator.a

Hoewel uw huisarts de symptomen van PD hebben erkend, wordt hij of zij getraind in de huisartsgeneeskunde of interne geneeskunde en kunnen weinig mensen te zien met PD-misschien 5 per jaar. Hoewel hij of zij de symptomen kunnen herkennen, kan een huisarts niet hebben gehad van de opleiding in de neurologie om efficiënt en effectief om te gaan met de PD. Huisartsen mogen niet up-to-date over de ontwikkelingen in PD, net zoals neurologen kan niet op de hoogte zijn van de ontwikkelingen op diabetes, hart-en vaatziekten, of kanker.

Om een diagnose van PD bevestigd, is het het beste om te zien een neuroloog-beter nog, een neuroloog die gespecialiseerd is in PD wel een bewegingsstoornis specialist (zie vraag 15). De meeste steden en dorpen hebben neurologen die vooral de behandeling van mensen met PD, die weten over de complexiteit van PD, en die hun behandeling kunnen aanpassen aan jou. De National Parkinson Foundation (NPF) en de Amerikaanse Parkinson Disease Association (APDA) houdt een lijst van "Centers of Excellence", neurologen over heel Noord-Amerika die voldoen aan de normen van hun organisaties en die gekwalificeerd zijn om PD te behandelen. Deze lijst is beschikbaar op hun internetpagina: www.parkinson.org.

Het is belangrijk om een neuroloog met wie je een goede werkrelatie te vinden. Het behandelen van PD is meer nodig dan een incidenteel bezoek. Zoals elke chronische ziekte, het vereist dat u en uw gezin samen met de arts de beste behandeling of behandelingen. Een goed geïnformeerde neuroloog kan meer dan de geneeskunde om uw klachten te behandelen: inzicht, advies en geruststelling zijn belangrijk. Als je PD, een chronische progressieve aandoening, rond te shoppen of te wijzigen artsen vaak niet in uw belang.

Secundaire symptomen zijn vaak combinaties van een of meer primaire symptomen, of ze komen minder vaak en consistent dan primaire symptomen, of ze kleine ongemakken. Echter, sommige secundaire symptomen leiden tot veel ongemak en invaliditeit. Niet iedereen met PD heeft zelfs dezelfde symptomen, ze variëren van persoon tot persoon. Inzicht in deze symptomen kunnen hun impact te verminderen. Er zijn meerdere van dergelijke symptomen, en hoewel het niet mogelijk is om ze allemaal te pakken, de meest voorkomende zijn als volgt.

• Moeite met lopen. Dit is gebruikelijk bij PD en voor velen is een groot probleem. Moeite met lopen ontstaat door een combinatie van traagheid van de bewegingen en posturale instabiliteit. In PD worden je stappen korter en korter en je soms shuffle. Je armen niet meer zwaaien terwijl je loopt, en de afslag kan langzamer worden en vergt meer inspanning. Soms ben je onvrijwillig gedwongen om vele kleine stappen vooruit te nemen (de zogenaamde anteropulsion) voordat u uw normale pas kan worden hervat. Soms ben je onvrijwillig gedwongen om vele kleine stappen achteruit te nemen (de zogenaamde retropulsie) voordat u uw normale pas kan worden hervat. Schuifelen, anteropulsion en retropulsie reageren gewoonlijk op levodopa of dopamine-agonisten (Mirapex, Requip). In geavanceerde PD, voordat u begint te lopen kan "bevriezen;" je voeten schijnbaar steeds vastgelijmd aan de grond. Bevriezing komt op plotseling en kan enkele seconden of minuten. Angst en frustratie verhoogt de bevriezing. Visuele trucs en aanwijzingen kan soms helpen om te wandelen herstarten; gespecialiseerde stokken met stokken kan ook helpen.

• Verlies van geur. Dit kan een vroeg symptoom van Parkinson, gewoonlijk gewaardeerd achteraf worden. Dit komt door een verlies van dopamine cellen in een gebied van de hersenen genaamd de olfactorische cortex. Aroma's van zulke bekende dingen zoals vers koffiezetten of het bakken van brood mag niet worden opgemerkt. Een verlies van het reukvermogen kan ook invloed hebben op het gevoel van smaak, wat leidt tot verminderde eetlust en gewichtsverlies.

• Micrographia. Een kleine, benauwde handschrift gevolg is van een combinatie van de traagheid van de bewegingen en stijfheid. Door de jaren heen, zonder dat je vaak bewust van het, uw handschrift kan kleiner en kleiner en meer en meer benauwd geworden, soms onleesbaar. Een zakenpartner, een bankbediende of uw accountant kan eerst een verandering in uw handschrift.

• Pijn. Pijn in PD kan verschillende vormen aannemen. Soms is het een doffe pijn, een aanhoudende zeurende, of knagen aan een spier. Het is meestal beperkt tot slechts een gebied tegelijk: een schouder, een arm, kuiten van de benen, of de nek. Bij sommige mensen zo'n pijn in een schouder of kalf kan het eerste symptoom van PD zijn. Krampen in de beenspieren, vooral 's nachts, is een veel gehoorde klacht. Dit gebeurt meestal na PD is gediagnosticeerd en is gewoonlijk, maar niet altijd gerelateerd aan een relatief gebrek aan dopamine in de hersenen: de kramp optreedt PD drugs "slijten." Hoofdpijn van stijve spieren in de nek optreden maar zijn zeldzaam. Als de pijn aan drugs PD, is het meestal PD-gerelateerde. Maar vergeet niet dat mensen met PD kunnen pijn hebben om andere redenen, dezelfde als mensen zonder PD. Als de pijn ernstig is en persistent, moet niet worden aangenomen is verwante PD, en andere oorzaken moeten worden gezocht. Sommige mensen met PD verslag een gevoel van zowel warmte of koude of gevoelloosheid en tintelingen in de armen of benen. Soms, maar niet altijd, wordt dit vervangen door PD drugs. Dergelijke symptomen kunnen het gevolg zijn van een aandoening van het autonome zenuwstelsel (zie vraag 57).

• moeite met spreken. Zachtheid van stem (hypophonia) het gevolg is van stijfheid en traagheid van de bewegingen van de spieren van de keelholte, strottenhoofd en stembanden, en de spieren van de ademhaling (die de lucht bewegen door het strottenhoofd en de stembanden). Hypophonia kan variëren van een ergernis, je dwingt om te spreken luider tijdens gewoon gesprek, dat hij een groot probleem in een advocaat of een politicus. Hypophonia ontwikkelt zich langzaam, en je kan niet op de hoogte zijn van uw stem is onhoorbaar. Hypophonia kunnen worden geholpen door een speciaal type van opleiding genaamd de Lee Silverman Voice Training (LSVT). LSVT leert u om uw stem te versterken door luid zingen of te schreeuwen. LSVT lijkt op de stem opleiding van een operazanger meer dan de toespraak training gegeven aan mensen die een beroerte hebben gehad. Moeilijkheid vormen of uitspreken van woorden wordt genoemd dysartrie. Dysartrie komt vaker voor bij mensen met PD-achtige aandoeningen zoals progressieve supranucleaire Palsy (PSP), Multiple systeem atrofie (MSA), of vasculaire PD. Dysartrie resultaten van stijfheid en traagheid van de lippen, de tong en de keel.

• Facial Masking. Facial maskeren of hypomimia is een verlies van gezichtsuitdrukking wat resulteert in een "poker" of "gemaskerde gezicht" (alsof een persoon draagt een masker). Bijgevolg kan een persoon zijn ogen niet knipperen of lachen, en ziet er altijd triest. Het maskeren van de resultaten van stijfheid en traagheid van de gezichtsspieren, maar het is vaak een van de eerste symptomen te verbeteren met de PD drugs. Symptomen zoals kwijlen, blaas problemen, constipatie, impotentie, slapeloosheid, angst, depressie en dementie worden later besproken .

Er zijn vier primaire symptomen van de PD. PD diagnosticeren, dienen ten minste twee primaire symptomen aanwezig zijn. Tremor is het meest kenmerkende symptoom van PD en is het eerste symptoom bij 75% van de mensen met PD. Het verschijnt als een "pak slaag" of oscillerende beweging, meestal van de handen, maar af en toe van de voeten of kin. De beweging is regelmatig (4-6 slagen per seconde) en is ritmisch, bij elke beweging de andere lijkt. De tremor wordt meestal weergegeven wanneer de spieren van de handen of voeten worden versoepeld, als ze in rust. Vandaar de naam: rust tremor. De tremor meestal, maar niet altijd, vermindert of verdwijnt wanneer de spieren van de handen of voeten contract tijdens de beweging. De tremor van PD begint meestal aan een zijde van het lichaam en later uitbreidt naar de andere kant van het lichaam. De tremor meestal lijkt je het werpen van een sigaar, munt of een pil tussen duim en wijsvinger. Vandaar de naam 'pil-rollen "tremor.

In 20% van Parkinson, de tremor ook aanwezig, of slechts aanwezig tijdens beweging. Dit is net als de tremor in een andere aandoening vaak verward met PD: essentiële tremor (besproken in vraag 13). Essentiële tremor, want het is mede gedreven door angst, misschien niet zo goed reageren op medicijnen voor PD.

De stijfheid van Parkinson wordt beschreven als stijfheid en hardheid van de spieren. Normaal spieren samentrekken en verharden wanneer ze bewegen, en te ontspannen of te verzachten wanneer ze rusten. In stijfheid, de spier van een getroffen ledemaat blijft hard en gecontracteerd. Het oprekken van de ledematen is moeilijk. Vanwege de stijfheid kan je niet met je armen zwaaien als je loopt. Het masker-achtige of uitdrukkingsloos gezicht dat kenmerkend is voor PD resultaten, voor een deel, van de stijfheid van uw gezichtsspieren. Veel mensen met PD hebben "tandrad stijfheid," waarin de arm of het been "bijvangst" tijdens de beweging, die lijkt op de manier waarop een radertje vangt in een wiel. De kleine, onleesbaar, samengeperst handschrift en de verminderde oog knipperen van mensen met PD-gerelateerd zijn, voor een deel, om de stijfheid.

Bradykinesia betekent langzaam (bradycardie) beweging (kinesis). Naast beweging vertragen, bradykinesia bevat ook een onvolledigheid van beweging, een moeilijkheid bij het initiëren beweging, en een arrestatie van voortdurende beweging in verband met deze traagheid. Bradykinesia is de meest prominente en meestal de meest invaliderende symptomen van de PD. Met bradykinesia, kunt u moeite met lopen en veranderende posities. De traagheid en onvolledigheid van beweging kan ook invloed hebben op het spreken en slikken.

Houdingsinstabiliteit is een gebrek aan balans of wankel tijdens het staan of veranderende posities. Vaak vrienden merken deze veranderingen voor de persoon met PD doet. Als u hier last van, kan je moeilijk houden van je evenwicht tijdens het draaien of het veranderen van positie. Sommige van de dingen die je automatisch deed, zoals het oprichten of corrigeren jezelf na te zijn gestoten of geduwd worden moeilijk en je kan vallen. De posturale reflexen, die deze correctieve bewegingen te initiëren, bevinden zich diep in de hersenen en kan worden beïnvloed in PD. Houdingsinstabiliteit mag niet reageren op PD drugs.