Het is passend om RLS overwegen wanneer een persoon klaagt over rusteloos gevoel in de benen terwijl liggend in bed 's nachts . De diagnose van RLS , zoals besproken in vraag 4 , is volledig afhankelijk van de symptomen van de patiënt . Kenmerkend is een drang om de benen , meestal als gevolg van onaangename , ongemakkelijke gevoel in de benen ( soms patiënten niet over deze onaangenaam gevoel in de benen ) in rust in bed of terwijl ontspannen in de avond. Als u deze symptomen enkel of vooral in de avond, en het bewegen van de benen , wrijven de benen , of het opstaan uit bed en wandelen rond het bed verlicht de symptomen in ieder geval tijdelijk , dan is uw symptomen zijn zeer suggestief voor RLS . De symptomen kunnen zodra je gaat liggen komen in bed , zodat je kan hebben om weer uit bed te komen en gebruik maken van de benen voordat ze terug naar bed . Dit kan verschillende keren nodig zijn , uw slaap verstoren en waardoor het moeilijk voor u om in slaap te vallen . Als gevolg hiervan kunt u moeite functioneert overdag als gevolg van slaaptekort hebben .

Bij oudere patiënten , de symptomen van RLS hebben de neiging vrij snel progressief zijn en kan nog erger worden in de komende vijf jaar . Vaak is er een comorbide aandoening of oorzaak geassocieerd met de ontwikkeling van RLS ( zie vraag 40 ) . Je moet zeker een arts die gespecialiseerd is in slaapgeneeskunde raadplegen en vooral RLS ter bevestiging van de diagnose. Effectieve behandeling beschikbaar , zodat patiënten niet hoeven te lijden onder deze ongemakkelijke gevoelens en die om de benen te bewegen voor het slapen gaan , hun slaap te storen voor dagen, weken of maanden .

Onderzoekers hebben geprobeerd om de oorzaak van RLS vinden omdat Ekbom beschrijving van deze aandoening verscheen 65 jaar ago.Today we weten veel over RLS - maar niet precies wat de oorzaak van RLS of welk deel van het zenuwstelsel , indien aanwezig , wordt beïnvloed . Er wordt algemeen gedacht dat RLS is een aandoening die uit het centrale zenuwstelsel ( CZS ) , hoewel er geen specifieke structurele afwijking is vastgesteld . Is het probleem gelegen in de cerebrale hemisfeer ( het grootste deel van de hersenen ) , de hersenstam ( het onderste deel van de hersenen , die verbonden is met het hoofdgedeelte van de hersenen en controleert vitale functies zoals circulatie, ademhaling en slaap ) of het ruggenmerg ( de lange buisvormige structuur van het CZS die aansluit op de hersenstam en loopt door de wervelkolom ) ? Diverse studies wijzen op mogelijke betrokkenheid van alle niveaus van het CZS . Geen structurele veranderingen in de cellen of de aansluitingen van het CNS tot dusver vastgesteld . Aldus RLS is waarschijnlijk een gevolg van een functionele plaats van een structurele abnormaliteit in een site van het CZS .

Op basis van onderzoeken blijkt dat het probleem ligt ergens tussen het hoofdgedeelte van de hersenen en het ruggenmerg . Reactie van patiënten op RLS behandelingen en andere studies wijzen op een probleem met een chemische stof genaamd dopamine , een neurotransmitter in de zenuwcellen die helpt overbrengen van zenuwimpulsen naar andere zenuwcellen . Dopamine is deficiënt in de ziekte van Parkinson - er verlies van cellen dopamine produceren bij de ziekte van Parkinson . Het probleem met dopamine bij patiënten met RLS , lijkt echter een ander mechanisme dan aanwezig bij de ziekte van Parkinson is betrokken . De resultaten niet duidelijk zien dat dopamine is een tekort aan RLS . Misschien is er een grote variatie van dopamine niveaus tussen dag en nacht , met een duidelijke daling van de niveaus die zich in de avond en 's nachts in RLS patiënten.

De huidige opvattingen of begrip van RLS suggereert dat deze ziekte kan worden veroorzaakt door een afwijking in gebruik en opslag van het lichaam van ijzer , althans in een subgroep van patiënten met RLS . IJzer is nodig voor dopamine synthese , derhalve kan een tekort aan ijzer in de hersenen bij aan de dopamine dysfunctie . Ijzertekort verergert RLS-symptomen , en ijzer behandeling bij deze patiënten verbetert deze symptomen , suggereert een rol voor ijzer in RLS . Lage winkels van ijzer in de hersenen en het disfunctioneren van ijzer metabolisme en intracellulaire ijzer kan een belangrijke rol spelen in RLS pathofysiologie . Dit ijzer - dopamine model suggereert dat de hersenen ijzertekort veroorzaakt een afwijking in het dopaminerge systeem , op zijn beurt leidt tot symptomen van RLS . Neurofysiologische en functionele magnetische resonantie imaging ( fMRI ) studies suggereren dat de disfunctie ergens in het gebied van de hersenstam optreden. In de meeste gevallen van RLS echter geen duidelijke oorzaak gevonden .

Bij sommige patiënten kan RLS symptomen secundair aan andere aandoeningen , zoals een afwijking van de zenuw impulsen voeren buiten het CZS , chronisch nierfalen ( de organen belast urineproductie en uitscheiding uit het lichaam ) , ijzertekort , diabetes mellitus ontstaan , of chronische gewrichtsaandoening ( zie vraag 14) . RLS kan ook worden geassocieerd met of veroorzaakt door bepaalde medicijnen (bijvoorbeeld antidepressiva , antihistaminica , zie vraag 82) . Omdat we niet weten wat de precieze oorzaak van RLS , kunnen we behandelen alleen de symptomen, maar de ziekte niet genezen op dit moment. Het goede nieuws is dat de meeste patiënten hulp krijgen , hoewel ze soms moeten blijven innemen van medicijnen voor onbepaalde tijd.

Momenteel is er geen enkel laboratorium diagnostische test beschikbaar voor RLS. Daarom is de diagnose volledig gebaseerd op een analyse van de symptomen van de patiënt. Een paar jaar geleden, een groep van artsen uit Noord-Amerika, Europa en andere delen van de wereld die een speciale interesse in RLS (inclusief de auteur van dit boek) had begon een poging om een aantal minimale klinische criteria voor het maken van een diagnose van de ontwikkeling van RLS. Ontwikkeling van dergelijke criteria, dacht men, zou het mogelijk worden goede epidemiologische studies ontwerp voor RLS en zou de definitie van RLS standaardiseren voor onderzoeksdoeleinden. In 1995 heeft de International Restless Legs Syndrome Study Group (IRLSSG) publiceerde vier essentiële criteria voor de diagnose van RLS, deze criteria zijn enigszins gewijzigd in een later National Institutes of Consensus Conferentie Volksgezondheid en werden in 2003 gepubliceerd in Sleep Medicine, een internationale medische slaap journal. Deze essentiële criteria zijn samengevat in Tabel 2 en legde uitvoerig hier. Alle vier de essentiële criteria worden voldaan met of zonder ondersteunende en bijbehorende kenmerken (hieronder beschreven).

Criterium 1: Personen die lijden aan RLS ontwikkelen een intense, onaangename gevoel, beschreven als kruipen, kruipen, tintelingen, branderigheid, pijn, pijn, krampen, bankschroef-achtige, of jeukende, net als insecten kruipen onder de huid of stromend water onder de huid. De onaangename sensaties ontstaan meestal tussen de knieën en enkels, waardoor een intense drang om de benen te bewegen om deze gevoelens te verlichten. Bij sommige patiënten, de pijn begint in de dijen of voeten. Soms hebben patiënten klagen van soortgelijke verschijnselen in de armen of andere lichaamsdelen (de heupen, romp, schouders, genitaliën, anale regio's, en, zeer zelden, het gezicht). De symptomen in de benen komen meestal en daarna kan de patiënt later klagen over symptomen in andere lichaamsdelen. De symptomen doen zich meestal in beide benen, maar soms kan optreden in een been of de symptomen kunnen wisselen tussen de twee benen. Ongeveer 20% tot 25% van de patiënten met RLS klagen werkelijke pijn. Bij sommige patiënten, vooral in de vroege stadia van de ziekte, de symptomen soms voorkomen, misschien eenmaal per week. Later, als de ziekte vordert, symptomen optreden twee tot drie keer per week of zelfs dagelijks, en de intensiteit van de symptomen kunnen ook later in het verloop van de ziekte te verhogen.

Criterium 2: Rust provoceert symptoombegin. RLS is een aandoening van rust. Dat wil zeggen, wanneer een patiënt is moe en proberen te slapen te krijgen, de symptomen beginnen en piek. In ieder geval in het begin stadia van de ziekte, niet de symptomen niet onmiddellijk optreden op rust, maar eerder lijken op een paar minuten na het liggen of rusten. Naarmate de ziekte voortschrijdt of als de patiënt wat augmentatie genoemd (zie vraag 73 en 74), de wachttijd tussen rust en het begin van symptomen vermindert of, in ernstige gevallen, symptomen onmiddellijk liggend en symptomen intensiteit toeneemt.

Criterium 3: Het opstaan uit bed kan direct verlichten van de symptomen (ten minste gedeeltelijk) zolang de patiënt en bewegen en lopen. Veel patiënten proberen alle soorten trucs om hulp te krijgen van de aandoening. Ze bewegen, massage, of wrijven hun benen, ze uit bed om rond te lopen. Deze manoeuvres kan tijdelijk verlichten van de symptomen. Voor sommige individuen, kan warm baden nuttig blijken. In de meest ernstige gevallen kunnen de symptomen ook optreden in de overdag als patiënten zitten of liggen. Lange reizen per auto, trein of vliegtuig kan bijzonder verontrustend. Veel mensen met RLS vinden het onmogelijk om te zitten voor langere tijd in een bioscoop of theater. Ze vinden dat ze de achterkant van het theater moet staan om de intense onaangename gevoel in hun benen verlichten. Patiënten vinden ook dat afleiding of intense mentale activiteit (het spelen van games, het bekijken van een spannende film, die betrokken zijn in een verhitte discussie) geeft verlichting van de intense onaangename gevoelens en de drang om de benen te bewegen.

Criterium 4: De meeste patiënten vinden dat hun symptomen erger in de avond of 's nachts, of optreden uitsluitend tijdens deze periodes. In gevorderde gevallen meer progressie van de ziekte, symptomen voordoen aan het einde van de dag, symptomen kunnen ook ernstig zijn zonder voorkeur voor de avondperiode. Het is nu onomstotelijk vast dat de symptomen van RLS volgen een echte circadiane (circa betekent "over," Dian betekent "dag") patroon, met de meest ernstige symptomen die zich voordoen tussen 22:00 en 4:00 en vaak duidelijke opluchting waarbij opgemerkt wordt tussen 07:00 en 11:00 Dit patroon blijft bestaan, zelfs bij personen wiens werkschema kan een onconventionele slaap-waak cyclus (bijvoorbeeld ploegendienst) omvatten.

De IRLSSG consensusconferentie ook werden enkele ondersteunende en bijbehorende kenmerken van RLS (tabel 3) om te helpen een diagnose in die gevallen waar de patiënten zijn niet in staat om duidelijk te beschrijven hun symptomen en omdat de artsen zijn niet altijd zeker of symptomen voldoen aan alle vier de essentiële criteria (zie tabel 2). Met patiënten die niet alle essentiële criteria vanwege de onzekerheid over de symptomen of verwarring van RLS-symptomen met andere aandoeningen die lijkt op RLS, de in tabel 3 ondersteunende klinische kenmerken kunnen helpen bij het vaststellen van een diagnose niet nakomen.

Zoals in Tabel 3, bijna alle patiënten met RLS reageren op dopaminerge medicatie, die meestal wordt gegeven in veel kleinere doses voor RLS dan bij de ziekte van Parkinson. Dit antwoord is in eerste instantie positief, maar kan niet door iedereen worden gehandhaafd later. Voor het documenteren van periodieke bewegingen van de ledematen in slaap (PLMS) of periodieke bewegingen van de ledematen in wakker (PLMW) (zie vraag 34), een overnachting fysiologische opname (polysomnographic opname, zie vraag 31) nodig. PLMS is aanwezig in ten minste 80% van de RLS-patiënten, maar niet 100%, dus het is niet als een specifieke diagnostische test voor RLS. Ongeveer 60% van de patiënten met RLS hebben een positieve familiegeschiedenis van RLS (zie vraag 7). In een recente studie uitgevoerd aan de Johns Hopkins University, onderzoekers toonden aan dat tot 16% van de personen zonder RLS kan voldoen aan alle vier diagnostische criteria voor RLS, die aanleiding geven tot vals positieve gevallen. De RLS specialisten, daarom begon een gesprek over de mogelijkheid van het toevoegen van een ander criterium om RLS te onderscheiden van die voorwaarden die nauw nabootsen RLS. Consensus is nog niet bereikt over welke functies onderscheiden deze zogenaamde nabootsingen van echte RLS (zie vraag 39 voor meer informatie over deze voorwaarden).

De term, Äúrestless benen syndroom, AU werd bedacht door Karl Ekbom, een Zweedse arts, in 1944. Ekbom gaf later een meesterlijke beschrijving van de aandoening in een monografie in 1945. Hij beschreef niet alleen de ongemakkelijke gevoelens in de benen en motorische onrust in verband met bewegingen tijdens de slaap, maar ook hebben de positieve familiegeschiedenis van RLS, associatie met de zwangerschap, ijzertekort, bloedarmoede, maag chirurgie, en malabsorptie van vitamine B12 evenals patiënten , Äô positieve reacties op de behandeling met opium. Zo RLS is niet een nieuwe ziekte van de hedendaagse geneeskunde, maar het is onlangs herontdekt en we zijn nu meer verlicht over deze aandoening.

De meeste slaap wetenschappers geloven dat de eerste beschrijving van de ziekte nu heet RLS waarschijnlijk werd gegeven door de grote Engels arts Thomas Willis, die het eerst beschreven deze aandoening in het Latijn in 1672, zijn werk werd vertaald in het Engels in 1683. Willis beschreef de toestand als volgt: Waarom sommige, wanneer wordt een bed, begeven zich op dit moment te slapen in de armen en benen, leapings en samentrekkingen van de pezen, en zulk een grote rusteloosheid en het werpen van hun leden voortvloeien, dat de zieke zijn niet meer kunnen slapen, dan wanneer ze in een plaats van grootste marteling waren.

Deze beschrijving lijkt vergelijkbaar met de beschrijvingen van RLS patiënten gevonden in de hedendaagse literatuur. Een zoektocht door de literatuur, inclusief de filosofische en religieuze geschriften geeft echter aan dat RLS was bekend bij de Grieken en zelfs eeuwen eerder in de Vedische literatuur van de Hindoe-religie. Toch is de beschrijving door Ekbom in het midden van de vorige eeuw was de katalysator die deze aandoening veroorzaakt op de voorgrond van de medische gemeenschap.

Helaas, de wetenschappelijke gemeenschap moest bijna twee eeuwen wachten na de omschrijving van Willis voordat Wittmack beschreven RLS-achtige symptomen onder de noemer, Äúanxietias tibiarum, AU (angst staat) in 1861. Beide Beard in 1918 en Oppenheim in 1923 gebruikte de term, Äúneurasthenia, AU (zwakte van de zenuwen) te beschrijven wat leek op RLS-achtige symptomen. De beschrijvingen van bewegingen been veroorzaakt door paresthesie (een gevoel op de huid, zoals brandend of tintelend gevoel) tijdens rust door Mussio-Fournier en Rawak in 1940 en, Äúleg kriebels, AU door Allison in 1943 voorafging aan de introductie van het begrip, Äúirritable benen, au door Ekbom in 1944 en tenslotte de term, Äúrestless benen, AU in 1945.

De volgende mijlpaal in de geschiedenis van RLS kwam van een groep onder leiding van Lugaresi in Bologna, Italië, in 1965. Deze onderzoekers maakten fysiologische opnames van periodieke beenbewegingen tijdens de slaap (zie vraag 34) gevonden in ten minste 80% van de patiënten met RLS. Bijna 20 jaar later, een belangrijke vooruitgang in de behandeling van RLS kwam uit de toevallige waarneming van Akpinar, een Turkse arts, in 1982, merkte hij op verbetering van RLS bij een patiënt met de ziekte van Parkinson, aos (een degeneratieve aandoening van het centrale zenuwstelsel die vaak afbreuk aan de lijder, aos motorische vaardigheden, spraak en houding) na behandeling met levodopa.

De oprichting van de RLS Foundation in 1992 en de International RLS Study Group (IRLSSG) in 1995 werkte als een katalysator voor het onderwijs en het bewustzijn van RLS in de hedendaagse geneeskunde. Vergroting van het bewustzijn van deze veel voorkomende aandoening uiteindelijk trok de aandacht van de farmaceutische bedrijven en zette hen ertoe aan om te beginnen met de ontwikkeling van medicijnen voor RLS, met inbegrip van het uitvoeren van klinische studies met deze medicijnen. Naar aanleiding van deze onderzoeken, zowel in Noord-Amerika en Europa, twee drugs werden officieel goedgekeurd voor de behandeling van RLS: ropinirol in 2005 en pramipexol in 2007. Actief onderzoek naar RLS blijft de hele wereld om te begrijpen wat de oorzaken van RLS. Hoewel we maken langzame maar continue vooruitgang, maar zoals we hebben niet gevonden de oorzaak van de ziekte.