Er is geen enkele laboratoriumtest beschikbaar die de aanwezigheid van RLS ( zie vraag 4 ) kan bevestigen , in plaats daarvan , wordt de diagnose volledig gebaseerd op een analyse van de symptomen van de patiënt . Er zijn echter een aantal laboratoriumproeven waarvan de resultaten kunnen ondersteunen de klinische essentiële criteria , met name in die gevallen atypische kenmerken of wanneer de patiënt niet alle vier essentiële diagnostische criteria vragen adequaat en accuraat te beantwoorden . Een dergelijke test is een overnachting polysomnographic ( PSG ) onderzoek ( zie vraag 31) , die periodieke bewegingen van de ledematen in slaap ( PLMS ) kan vertonen in ten minste 80 % van de patiënten met RLS ( zie vraag 34 ) . In ongeveer 20% van RLS patiënten kan geen PLMS worden aangetekend op de eerste avond van PSG studie ( zie vraag 30 ) . Het resultaat van andere tests , zoals immobilisatie test-en actigraphy ( zie vraag 28 ) , kan de klinische verdenking van RLS te versterken en kunnen helpen bij het bepalen van de ernst van de aandoening . Deze tests zijn ook van belang om de behandeling en voor het bepalen van de effectiviteit van de geneesmiddelen in de klinische geneesmiddelenonderzoek .

Vanwege de bijzondere waardevermindering van cognitie, oordeel, en het geheugen, kunnen sommige patiënten niet in staat zijn om adequaat geschiedenis nodig om de diagnose van RLS te maken geven aan de standaard vier essentiële criteria (zie vraag 4). In de erkenning van dit feit, de NIH workshop in 2002 raadde een aantal richtlijnen voor de diagnose RLS in cognitief onderwerpen; deze richtlijnen worden vermeld in Tabel 5. In deze populatie van patiënten, kan RLS worden verergerd door maatregelen zoals het gebruik van dwangmiddelen in de nacht om patiënten te voorkomen dwalen en het gebruik van medicatie zoals antipsychotica (dopamine-blokkers) en antidepressiva.

Zijn deze symptomen door de nacht roeren vaak gezien in de ziekte van Alzheimer of ontwikkelt hij een bewegingsstoornis? Nighttime agitatie is zeer vaak voor bij patiënten met de ziekte van Alzheimer (AD), met name in de gevorderde stadia van de ziekte. Als de avond nadert, zullen deze patiënten vaak erg onrustig en angstig worden en beginnen heen en weer. Deze activiteiten kunnen blijven gedurende de nacht. Deze kenmerken, die deel uitmaken van wat wordt genoemd "sundowning" syndroom of nachtelijke agitatie syndroom, ernstige slaapstoornissen 's nachts, zodat er dikwijls patiënten slaperig gedurende de dag. Zo, dit patroon is een omkering van de normale slaap-waakritme. Ook in de gevorderde stadia van Alzheimer, sommige patiënten hebben hallucinaties (dat wil zeggen, zien, horen of voelen van dingen die niet bestaan) en ervaring levendig, onrustig en angstig dromen. De Sundowning of nachtelijke agitatie syndroom is een van de belangrijkste redenen voor de plaatsing van patiënten met AD in verpleeghuizen of door gespecialiseerde instellingen.

Symptomen zoals lopen, opstaan uit bed, en bewegen zou suggereren dat de patiënt iets meer dan sundowning of hallucinaties kan hebben. Wrijven de benen, in een poging om op te staan en lopen, en dan weer terug naar bed herhaaldelijk weer, wanneer deze symptomen zich voordoen in cognitief patiënten kan een extra slaapstoornis, zoals RLS suggereren (zie vraag 21)

Kinderen kunnen niet in staat zijn om de symptomen van RLS nauwkeurig te beschrijven. Als gevolg daarvan worden ze vaak verkeerd gediagnosticeerd als het hebben van groeipijnen of ADHD. Kinderen zullen de symptomen beschrijven in hun eigen taal (bijv. kinderachtig taal zoals Äúouch,, Au, Äúowies,, AU of, Äúboo-boos, AU), hun onvermogen om een nauwkeurige beschrijving te geven leidde aanvankelijk onderzoekers geloven dat RLS deed niet bij kinderen. Na verhoor echter veel volwassen RLS patiënten beschrijven hun symptomen als begin in de kindertijd en verloopt zeer langzaam over de jaren.

Om dit probleem aan te pakken, een National Institutes of Health (NIH) Workshop in 2002 vastgestelde diagnostische criteria die specifiek voor kinderen tussen een arbitraire leeftijdsgrens van 2 tot 12 jaar (zie tabel 4), deze criteria zijn gepubliceerd in Sleep Medicine, een internationaal tijdschrift maken met klinische slaapstoornissen, in 2003. De criteria voor kinderen omvatten alle essentiële diagnostische criteria plus beschrijving van de symptomen bij kinderen, aos eigen woorden of de aanwezigheid van twee van de drie ondersteunende criteria volwassenen volwassene (zie tabel 2). Aangezien deze criteria zijn vastgesteld voor de kinderen, hebben meer kinderen gediagnosticeerd met RLS, en er is een groeiend besef dat RLS is niet bijzonder zeldzaam bij kinderen. In feite, een recente populatie-gebaseerde epidemiologische studie genaamd de Peds REST studie noteerde een RLS prevalentie van 2% bij kinderen in de leeftijd tussen 8 en 17 jaar. Rapporten hebben ook vastgesteld een associatie tussen ijzerdeficiëntie, anemie en jeugd RLS, evenals in volwassen populatie RLS