Verschillende diermodellen van RLS zijn beschikbaar , maar geen enkele is volledig bevredigend . Een laesie schade aan een speciale dopaminergische route in het zenuwstelsel projecteert het ruggenmerg van ratten gedrags gelijkenis met RLS qua rusteloosheid , maar dit gedrag mist fenomenologische overeenkomsten met het gedrag vertoond door RLS menselijke patiënten . Deze bijzondere dopaminerge weg ligt buiten de basale ganglia en niet de route betrokken bij de ziekte van Parkinson die dopaminerge celverlies Een tweede model werd geproduceerd door het toevoeren ratten een dieet irondeficient veroorzaakt. Hoewel deze praktijk geproduceerd rusteloosheid lijkt RLS - achtig gedrag , het was niet helemaal vergelijkbaar met het gedrag van RLS patiënten mens. Een derde model in muizen is geproduceerd door het uitspelen van een aantal speciale dopamine receptoren die in het ruggenmerg actief zijn , nogmaals , het gedrag van de muizen niet helemaal lijken op het gedrag van RLS patiënten ' mens. Momenteel is er geen bevredigende diermodel equivalent aan menselijke RLS voor het begrip van de pathofysiologie van deze aandoening .

Het antwoord op deze vraag op dit moment nog enigszins controversieel. Dopamine deficiëntie is bekend dat de oorzaak van de ziekte van Parkinson. De algemene opvatting is dat RLS, is er een tekort aan dopamine in de basale ganglia of relatieve verlaging van het dopamine niveau in de avond. Deze hypothese is voornamelijk gebaseerd op de therapeutische respons opgemerkt (althans aanvankelijk) in bijna elke patiënt met RLS die dopaminerge medicijnen neemt. Sommige neuroimaging bevindingen suggereren een tekort aan dopamine kan een oorzakelijke rol spelen bij RLS, hoewel andere studies tegenstrijdige resultaten hebben opgeleverd. Dus indirect maar niet direct bewijs suggereert dat er een tekort aan dopamine in RLS.

Het eerste verslag over dit onderwerp, die werd gepubliceerd in 1982, toonde een verbetering van RLS-symptomen na levodopa (L-dopa) inslikken. Latere rapporten aangegeven dat zelfs een lage dosis dopamine verlicht bijna altijd symptomen van RLS. Dit is de basis van een diagnostische test, die het toedienen van L-dopa en voor een reactie het verminderen van de symptomen van RLS. De werkzaamheid van dopaminerge behandeling in RLS heeft duidelijk bepaald door verschillende open-niveau en dubbel-blinde klinische studies. Inname van een dopamine-antagonist zal verergeren de symptomen van RLS.

De dopamine-activiteit in het lichaam heeft een circadiane ritme, met de laagste niveaus van dopamine plaatsvindt in de avond. Natuurlijk, dat is het moment waarop de symptomen van RLS prominent worden genoteerd. Verder ijzertekort, die de productie van dopamine verminderen, brengt ook RLS symptomen. Bovendien kan de grotere frequentie van RLS symptomen met de leeftijd verband houden leeftijdsgebonden uitputting van dopaminerge neuronen. Al deze factoren kunnen worden aangehaald als indirect bewijs ter ondersteuning van het tekort aan dopamine theorie met betrekking tot de pathofysiologie van RLS. Ten slotte hebben beperkte postmortem studies van RLS hersenen niet getoond uitputting van dopaminerge neuronen. Deze bevindingen zijn totaal verschillend van de dopaminerge degeneratie (depletie) waargenomen bij de ziekte van Parkinson. In feite, sommige onderzoekers suggereren dat RLS kan een biochemische abnormaliteit veroorzaakt door overmatige afgifte van dopamine in de basale ganglia. Vergroting (zie vraag 74), een bijwerking in verband met gebruik van dopaminerge medicatie lange termijn veroorzaakt ernstige verslechtering van RLS symptomen en is waarschijnlijk te wijten aan een hyperdopaminerge toestand. Er is dus geen overtuigend bewijs van hetzij een dopaminergische deficiëntie of een overmatige dopamine release in RLS patiënten.

Er zijn recente meldingen van toegenomen prevalentie van obesitas in RLS en mensen met centrale obesitas ( grote buiken ) worden aanleg voor het ontwikkelen van RLS geweest . Een studie van de Harvard University School of Public Health wijst op het belang van gewichtscontrole in RLS patiënten . Deze onderzoekers gesuggereerd dat zwaarlijvige mensen lagere dopamine receptor niveaus in de hersenen kan hebben en het is bekend dat RLS patiënten aan dopaminerge medicatie . Verdere studies zijn nodig om deze observatie te bevestigen.

Er zijn nog andere redenen waarom patiënten met RLS meer voorkomen van overgewicht kan hebben . Bijvoorbeeld kan het medicijn bijwerking van enkel oedeem ( vochtophoping) verhogen gewichtstoename veroorzaken . Bovendien kan chronisch slaaptekort ( zie vraag 27 ) vele negatieve gevolgen hebben, zoals het verhogen van het gewicht en obesitas veroorzaken . De andere theoretische mogelijkheid is dat een disfunctie van de hypothalamus ( een groep zenuwcellen en vezels in het diepere deel van de hersenen ) een centrum voor het regelen van secretie van hormonen , voeding en wateropname en slaap -waak - regeling kan veroorzaken zowel de RLS-symptomen en de toenemende voedsel -en wateropname en gewichtstoename . Geen enkel wetenschappelijk bewijs is verzameld om deze hypothese te bewijzen , en het een kwestie van gissen op dit moment blijft .

Impulscontrole stoornissen (ICD's) bevatten dwangmatig gedrag, zoals gokken, roken, eten punding (complexe, herhalende, doelloze gedrag), of seksueel gedrag. Deze aandoeningen worden beschreven als voorkomende bij patiënten met de ziekte van Parkinson (een degeneratieve aandoening van het centrale zenuwstelsel die vaak afbreuk aan de lijder motorische vaardigheden, spraak en houding) op lange termijn dopaminerge medicatie, maar zijn waargenomen onlangs weliswaar zelden- in RLS patiënten. De verschillen in het voorkomen van ICDs in deze twee ziekten te wijten aan het feit dat patiënten met de ziekte van Parkinson vereisen veel grotere doses van dopaminerge medicatie dan RLS patiënten en er duidelijke degeneratie van zenuwcellen in de basale ganglia (zie ook vraag 12 ). Daarentegen RLS patiënten vereisen veel kleinere doses van dopaminerge medicatie, en er is geen bewijs van enige structurele beschadiging of verlies van zenuwcellen in de basale ganglia bij deze patiënten.

ICD's zijn een reeks van complexe gedragingen veroorzaakt door overmatige dopamine stimulatie in het limbisch gebied van de hersenen (het deel van de hersenen dat de rassen van emoties en gedragingen regelt), die dopamine gereguleerde beloning centra van de hersenen selectedert. Er zijn een paar geïsoleerde meldingen van RLS patiënten die dopaminerge medicatie demonstreren gedrag, zoals gokken, dwangmatig eten, dwangmatig winkelen, roken, en hyperseksualiteit evenals punding geweest. Dit gedrag lijkt dosis verband: Bij de dosering van de dopamine agonist geneesmiddel wordt verminderd, het gedrag verminderen. Wanneer de medicatie geheel gestopt, meestal patiënten blijven vrij van de dwangmatig gedrag.

De media hebben ruimschoots bekendheid het potentieel voor dopaminerge agonist geneesmiddelen (bijv. pramipexol in de meeste gevallen, maar ook ropinirol) pathologische gokken en andere dwangmatig gedrag veroorzaken bij RLS-patiënten. Patiënten moeten worden gewaarschuwd voor de mogelijkheid van deze dwangmatig gedrag, en familieleden en artsen moeten op de uitkijk voor dergelijk gedrag, zodat passende maatregelen kunnen worden genomen om de ICD's te verlichten. Als ze zich voordoen, dient de dopamine medicatie worden verminderd of gestopt en vervangen door andere behandelingen. Soms is een patiënt zich niet bewust is van dergelijke ICD's, zodat artsen in gedachten moet houden de mogelijkheid van deze aandoeningen bij alle patiënten met matig ernstige tot ernstige RLS die op lange termijn dopaminerge agonist medicijnen.