De snelheid van een informatiestroom wordt volgens Hall bepaald door de tijd die nodig is om de gewenste reactie te krijgen op een boodschap. Een boodschap kan ook gehinderd worden door de culturele barrières van compartimentalisatie.

• Langzame informatiestroom
• Informatie wordt gecompartimentaliseerd: informatie blijft binnen afdelingen en stroomt niet gemakkelijk door. Als men informatie wil delen met anderen, dan worden studiedagen of netwerkactiviteiten opgezet. Om op de hoogte te zijn, moet je dus geïnformeerd worden door anderen. Dit weerspiegelt zich ook in de inrichting van de kantoorgebouwen: afgesloten kantoren en managers die worden afgeschermd door hun secretaressen.
• Voorbeelden: laagcontext culturen zoals België, VS.
• Snelle informatiestroom
• Informatiestromen gaan een eigen leven leiden. Men probeert zoveel mogelijk informatie te krijgen en te delen. Mensen zitten in grote netwerken en delen op natuurlijke wijze informatie met vrienden binnen die netwerken. Bijvoorbeeld even naar het koffieapparaat lopen, nieuwsjes uitwisselen tijdens de lunchpauze,…
• Voorbeelden: hoogcontext culturen zoals China, Spanje, Frankrijk, Turkije, Suriname

De snelheid waarmee een boodschap kan worden gedecodeerd en verwerkt, is volgens Hall een belangrijk kenmerk van de menselijke communicatie.

• Snelle boodschappen zijn boodschappen die we snel kunnen decoderen. Voorbeelden: SMS, twitter, televisiereclame, informeel gedrag,…
• Voor het decoderen van langzame boodschappen heeft de ontvanger meer tijd nodig. Voorbeeld: poëzie, televisiedocumentaire, boeken, formeel gedrag,…

VOORBEELD

In Amerika zijn de mensen ingesteld op snellere boodschappen. Toen CNN begon met uitzendingen in Europa, zeiden veel Europeanen dat het CNN-nieuws oppervlakkig was. Het nieuws werd uitgezonden als een Amerikaanse boodschap, met de bijhorende Amerikaanse snelheid van de boodschap. Tegenwoordig worden de uitzendingen met een lagere boodschapsnelheid uitgezonden.

Hoewel Belgen ook ingesteld zijn op relatief snelle boodschappen, zijn de Belgische boodschappen langzamer in vergelijking met de Amerikaanse. Bron: Nunez, Mahdi & Popma, 2010, p. 30

De meesten zijn zich er niet van bewust dat we boodschappen met een verschillende snelheid kunnen zenden. We zijn er ons nog minder van bewust dat boodschappen die snel zijn in een bepaalde cultuur, weer langzaam moeten zijn in een andere cultuur.

Daarnaast weten we ook niet altijd welke snelheid een persoon uit een andere cultuur het meest waardeert. Wanneer je een snelle boodschap stuurt naar iemand die een langzame boodschap verwacht, kan de boodschap totaal verkeerd overkomen.

De kunst is om op zowel verbale als non-verbale feedback te letten, om te controleren of de boodschap die je stuurt ook werkelijk zijn doel bereikt en om je snelheid aan te passen aan de snelheid van de ontvanger.

Mensen hebben een zichtbare fysieke grens als afscheiding tussen hen en de omgeving: de huid. Daarnaast bestaan er ook onzichtbare grenzen voor wat we als onze persoonlijke ruimte beschouwen. We vinden het niet aangenaam als iemand te dichtbij komt en de grens van onze persoonlijke ruimte overtreedt. Hoe groot iemands persoonlijke ruimte is, is verschillend en afhankelijk van de situatie, de relatie en de cultuur.

VOORBEELD

- Grote persoonlijke ruimtes: vooral in laagcontext landen. De gemiddelde afstand tussen de mensen is een halve armlengte. Aanraken gebeurt bijna nooit. In Scandinavië is dit zelfs meer dan een halve armlengte en in de VS en Canada zelfs een hele armlengte. Denk maar aan Amerikanen die ‘excuse me’ zeggen als ze je per ongeluk aanraken of aan Japanners die geen handen schudden, maar buigen.

- Kleinere persoonlijke ruimtes: vooral in hoogcontext landen. In Frankrijk en Spanje is de afstand dichtbij, in Latijns-Amerikaanse en Arabische landen zeer dichtbij. In mediterrane, Arabische, Latijns-Amerikaanse en Afrikaanse culturen is het natuurlijk om elkaar aan te raken tijdens een gesprek.

Bron: Nunez, Mahdi & Popma, 2010, p. 28

Meestal zijn we ons er niet van bewust dat we een persoonlijke ruimte hebben. Onze reactie op de verkeerde afstand is dan ook vaak onbewust, automatisch. Staat iemand te dichtbij? Dan voelen we ons ongemakkelijk en nemen automatisch een stapje terug. Overschrijding van onzichtbare grenzen kan tot problemen leiden in interculturele ontmoetingen. Wat voor de een vanzelfsprekend is, is voor de ander een belediging. Om goed intercultureel te communiceren is het belangrijk je ervan bewust te worden dat persoonlijke afstand cultureel aangeleerd is. Daarom moet je weten hoe groot jouw persoonlijke afstand is. Het is natuurlijk moeilijk om per cultuur te leren hoe dicht je bij iemand mag staan. Maar het is wel handig als je je bewust bent van de effecten van persoonlijke afstand op de onderlinge communicatie. Als een gesprekspartner koud of agressief overkomt, zou het kunnen betekenen dat zijn persoonlijke afstand anders is dan wat jij gewend bent.

Een van de grootste struikelblokken in interculturele contacten komt door het vanzelfsprekend vinden van onze eigen tijdsbeleving. Cultuurverschillen in tijdsoriëntatie komen volgens Hall vooral tot uitdrukking in polychronie en monochronie en het belang van het verleden, heden en toekomst. Tijd kan je als monochroon of als polychroon beleven: één ding tegelijk doen of meer dingen tegelijk.

Monochrone cultuur

• De tijdsbeleving is lineair: de tijd brengt ons van het verleden via het heden naar de toekomst. Monochrone tijd is in segmenten verdeeld, zoals de planning in een agenda. Dit maakt het mogelijk om je op één ding tegelijk te concentreren en je aan een plan te houden. Mensen met een monochrone tijdsbeleving praten over tijd alsof het geld is: je kan het verspillen, je kan het sparen. Omdat deze mensen zich graag op één ding tegelijk concentreren, houden ze er niet van om onderbroken te worden. Ze zijn kampioen in het halen van deadlines. Tijdsplanning is bovengeschikt aan relaties met anderen.
• Voorbeelden: vaak in laagcontext culturen zoals België, Noordwest-
• Europa en Angelsaksische landen.

Polychrone cultuur

• Mensen in een polychrone cultuur zijn prima in staat meerdere dingen tegelijk te doen, meerdere conversaties te volgen en vinden onderbrekingen niet storend. De klok is absoluut ondergeschikt aan persoonlijke relaties. Tijd komt altijd terug.
• Het voortzetten van oude tradities vindt men belangrijk. Oude mensen verdienen respect.
• Voorbeelden: vaak in hoogcontext culturen zoals Zuid-Europa, Latijns- Amerika, Middellandse Zeegebied, Midden-Oosten, Afrika en Azië.

Te weten of je een voorkeur hebt voor de monochrone of polychrone tijdsbeleving, helpt je in je interculturele communicatie. Het een is niet beter of slechter dan het ander.

• Als je zelf tijd op een monochrone manier ervaart, kunnen mensen met een polychrone tijdsbeleving overkomen als onbeleefd, chaotisch of onbetrouwbaar. Oordeel echter niet, maar ontdek de mogelijkheden van polychroon werken. Ontdek polychrone elementen bij jezelf. Dat vergroot het wederzijdse vertrouwen.
• Als je tijdsbeleving grotendeels polychroon is, lijken mensen met een monochrone tijdsbeleving planmatig, inflexibel en koud. Oordeel echter niet. Leer hen beter kennen. Ook dit vergroot het wederzijdse vertrouwen.