Stimulatie chirurgie of diepe hersenstimulatie ( DBS ) betreft het implanteren van een sonde of elektrode , een stimulator in een duidelijke , abnormaal ontladen hersengebied - regio genererende "static ". Dit is gewoonlijk , maar niet altijd , dezelfde regio doelwit ablatieve of vernietigende operatie . Door het genereren van een blokkerend of remmen tegenstroom , worden de effecten van de statische verminderd of teniet gedaan . Technisch , DBS is een verkeerde benaming - de abnormale ontlading hersengebied wordt niet gestimuleerd , maar veeleer , het is geblokkeerd of geremd door een omgekeerde of tegenstroom .

Er is hernieuwde belangstelling voor DBS omdat wordt het gezien als een verfijning van thalamotomie en pallidotomie . In plaats van een deel van hersenweefsel verwoest, DBS maakt gebruik van een hoogfrequente elektrische lading naar de hersenen. Wanneer de elektrode wordt geplaatst in de hersenen bepaalt welke symptomen worden verlicht . Twee operaties nodig zijn. Bij een operatie wordt een micro-elektrode in een specifieke regio geïmplanteerd om er permanent te blijven . Draden van de geïmplanteerde elektrode worden vervolgens onder de huid om een kleine accu onder de huid bij de schouder geplaatst . Deze inrichting wordt dan aangepast aan de eigen behoefte van de patiënt om de frequentie in de elektrode te regelen . De patiënt zal in staat zijn om het uit te zetten en door middel van een magneet . Wanneer het apparaat is ingeschakeld, wordt de stimulatie van de tremor te stoppen , de dyskinesie , of te verbeteren bradykinesia binnen een paar seconden. Wanneer deze is uitgeschakeld , zal de tremor of dyskinesie terugkeren . Het grote voordeel van deze operatie is dat het minder complicaties dan thalamotomie of pallidotomie , en er is aanzienlijke verbetering van de symptomen , soms vereisen kleinere hoeveelheden PD drugs . Het doelwit van DBS regio's zijn de thalamus , de globus pallidus en de nucleus subthalamicus . Steeds vaker wordt de nucleus subthalamicus steeds de voorkeur doelwit . De nucleus subthalamicus bevindt zich onder de thalamus en fungeert als " rem " op de substantia nigra . Studies hebben DBS vergelijking met thalamotomie en pallidotomie , en hoewel voldoende gegevens nog moeten worden verzameld , hebben deze studies aangetoond veelbelovende resultaten in het voordeel van DBS .

Pallidotomie is een chirurgische procedure die dyskinesie kan verminderen , verminderen tremor en verbeteren bradykinesia . De ideale kandidaat is een jonge persoon die gezond met geen stoornis in het denken en het geheugen is . De persoon moet een goede respons op PD drugs . Dit in tegenstelling thalamotomie , waar een goede respons op geneesmiddelen niet noodzakelijk . Vergeet niet , tremor mag niet reageren op PD drugs , terwijl bradykinesia doet , en dyskinesie resultaten van PD drugs ( levodopa ) . Pallidotomie is vergelijkbaar met thalamotomie behalve het doelgebied is de globus pallidus . Dit gebied van de hersenen bekend overactieve in diermodellen van PD is. De onderbreking van de uitstroom uit de globus pallidus remt ( blokken ) de route die dyskinesieën veroorzaakt. De onderbreking van de uitstroom uit de globus pallidus ook " releases " een rem die blokkeert de substantia nigra . De resultaten van pallidotomie het verminderen dyskinesie , tremor verminderen en toenemende verkeer zijn minder consistent dan de resultaten van DBS op de globus pallidus en de nucleus subthalamicus . Pallidotomie wordt gedaan op de zijkant van de hersenen tegenover de zijde van de meest dyskinesie of de meest ernstige bradykinesia . Bilaterale gelijktijdige pallidotomie draagt het risico van meningsuiting en denken moeilijkheidsgraad . Zoals bij elke operatie , zijn er risico's , vooral bij oudere mensen . Er is een risico op een beroerte of bloeding met thalamotomie of pallidotomie 1 % tot 3 % .

Tremor resulteert waarschijnlijk uit "static " in lijn met zenuwcellen in verschillende delen van de hersenen , vergelijkbaar met "static " in radio . De lus gaat van de cerebrale cortex striatum de globus pallidus de ventrale laterale thalamus en vervolgens naar de cortex . Schorsing circuit in de thalamus via een laesie , een thalamotomie , stopt de tremor . De operatie wordt uitgevoerd met een stereotaxische frame en MRI of CT- scans de chirurg begeleiden in de plaatsing van de laesie . De patiënt is licht verdoofd , en een lokale pijnstiller wordt gegeven voor het boren door de schedel . Een micro-elektrode wordt door de hersenen om het doel in de thalamus . Een test laesie geprobeerd wordt voor de plaatsing van de permanente laesie . De laesie wordt door een bepaalde radiofrequentie stroom, die de temperatuur van de punt van de micro-elektrode verhoogt en vernietigt een klein deel van de thalamus . De laesie is geplaatst op de kant van de hersenen de tegenoverliggende zijde van het lichaam aangetast , zodat als de linkerarm en linkerhand de tremor , zal de laesie in de rechter thalamus . Thalamotomie gedaan aan beide zijden van de hersenen gelijktijdig kan leiden tot moeilijkheden met spreken of moeite met evenwicht ( verlies van evenwicht reflexen ) . Bilaterale simultane thalamotomie wordt niet aanbevolen . De ideale persoon voor thalamotomie heeft een beving op slechts een kant van zijn lichaam , een die niet goed reageert op medicijnen . De persoon moet in goede gezondheid zijn zonder psychische of psychiatrische stoornissen . Thalamotomie kan tremor en stijfheid te verlichten, maar het helpt niet bradykinesia of evenwichtsproblemen .

Chirurgie voor PD en andere bewegingsstoornissen werd in de jaren 1940 ontwikkeld door Meyers (Verenigde Staten). Grote gebieden van de hersenen werden blootgelegd en met oppervlakte oriëntatiepunten (er waren geen CT-scan of MRI) de basale ganglia-een reeks onderling verbonden gebieden van de hersenen, waaronder striatum, globus pallidus, thalamus en-bevonden en ablatie (vernietigd). In 1947, Spiegel en Wycis ontwikkelde een kroonachtige stereotactische frame dat de kop op zijn plaats gehouden en liet gebieden in de hersenen te correleren met referentiepunten op het frame. In de jaren 1950 Leksell (Zweden) pionierde pallidotomie voor tremor. Later, in de late jaren 1950 en 1960 Cooper (Verenigde Staten) en Narabayashi (Japan) pionierde thalamotomie voor tremor. De introductie van levodopa drastisch verminderd de noodzaak van chirurgie. Laitinen (Zweden) en De Lange (Verenigde Staten) echter nieuw leven ingeblazen chirurgie door het aantonen van de effectiviteit van pallidotomie voor-levodopa geïnduceerde dyskinesieën. Benebid (Frankrijk) pionier DBS van de STN. Lozano (Canada), Lang (Canada), en Koller (Verenigde Staten) verfijnd DBS voor PD en ET. Al deze pioniers dramatisch toegenomen ons begrip van de anatomie van de hersenen, circuits, en de effecten daarvan op beweging. Momenteel drie typen operaties worden uitgevoerd: (1) ablatieve of vernietigende chirurgie, (2) stimulering chirurgie of diepe hersenstimulatie (DBS), en (3) transplantatie of herstellende chirurgie.

Ablatieve of destructieve chirurgie verwijst naar het lokaliseren, het richten, dan ablatie of vernietigen van een specifieke, duidelijk omschreven hersenen gebied of regio. Het gekozen gebied is meestal een gebied of een gebied dat is veranderd of gewijzigd door de PD, of een regio die genereert of produceert een afwijkende of abnormale chemische of elektrische ontlading. Een abnormale afscheiding die op zijn beurt produceert of genereert een abnormaal signaal of "statisch." De statische, op zijn beurt, onderbreekt de normale, harmonieuze werking van de hersenen. Vernietiging van de abnormale ontlading hersengebied vermindert of ontkent de statische. Dit maakt herstel van normaler of dichter bij normale functie. Vernietiging van de abnormale ontlading regio leidt zelden tot herstel van volkomen normale functie.

Waarom niet de vernietiging van de abnormale ontlading regio herstel van de normale functie? De hersenen is meer dan een printplaat. Er is meer mis in PD dan een abnormale ontlading regio. Slechts een deel van de abnormale ontlading gebied kan zijn vernietigd en, op een later tijdstip, kan de chirurg weer bedrijfsgereed. Om te begrijpen waarom een deel van de abnormale ontlading gebied kan worden vernietigd vereist kennis van de chirurgische procedure.

Om ablatie of vernietigen de abnormale ontlading regio, de chirurg verwarmt het verkennen sonde of elektrode-deze stolt, denatureert, vernietigt de abnormale regio. Als de patiënt wakker tijdens de operatie kan de chirurg zien op de omvang van de ablatie door het observeren respons van de patiënt. Als voorbeeld, een patiënt met een linker tremor heeft de sonde ingebracht in de rechterkant van zijn hersenen. De rechterkant van de hersenen regelt het lichaam de linkerkant en vice-versa. De chirurg vervolgens verwarmt, stolt, en vernietigt een deel van rightthalamus van de patiënt, de abnormale ontlading regio. De abnormale elektrische ontlading wordt gecontroleerd via de sonde-dezelfde sonde die later verwarmt, stolt, en vernietigt de abnormale regio. Bij tremor van de patiënt stopt, wordt de sonde verwijderd. Verhitting veroorzaakt de omringende thalamus te zwellen. Aanvankelijk was de warmte-geïnduceerde zwelling inselectedert een grotere, ruimere regio dan nodig is om de tremor te stoppen. Na enkele dagen of weken, de warmte-geïnduceerde zwelling afneemt. Een deel van de thalamus blijft rustig, niet meer lozen. Maar een deel kunnen herstellen, en de tremor kan terugkeren. Als voorbeeld, als u uw hand-het equivalent van het verwarmen van de thalamus-de zwelling van uw hand pieken in 48-96 uur branden, daarna verdwijnt. De volledige omvang van de verbranding, de grootte van de brand veroorzaakte litteken niet bekend dagen of weken, totdat de burninduced zwelling afneemt. Het merendeel van de verbranding geïnduceerde zwelling van de hand tijdelijk. Aanvankelijk echter de zwelling maskeert de omvang van de onderliggende littekens die permanent is. Ook wanneer de thalamus wordt verhit de omvang van de permanente litteken is meestal minder dan de aanvankelijke zwelling. Enkele chirurgen kunnen schatten omvang en intensiteit van het brandproces nodig is om een tremor permanent schaffen. Het is veiliger induceren een kleinere burn-dat wil zeggen een kleinere gebied en de kans tremor terugkeren dan een groter gebied en risico verlamming verdierven.

De operatie-ablatieve, destructieve chirurgie en chirurgie stimulatie, DBS-pijnloos. De hoofdhuid, die pijn-gevoelige zenuwen bevat, wordt verdoofd met een plaatselijke verdoving. Vervolgens wordt een klein gaatje geboord in de schedel. De schedel en de onderliggende hersenactiviteit bekleding, de dura, bevatten pijn-gevoelige zenuwen. Ook zij worden verdoofd met een plaatselijke verdoving. De hersenen zelf geen pijn-gevoelige zenuwen. De hersenen, vooral de thalamus ontvangt, interpreteert, en zorgt dat het lichaam pijnlijke prikkels te reageren. Omdat de hersenen zelf geen pijn-gevoelige zenuwen, voelt geen pijn. Ablatieve of vernietigende operatie niet genezen PD. Een verontrustend symptoom-tremor, dyskinesie-kunnen worden verwijderd, maar PD is niet. PD is een onverbiddelijk progressieve ziekte, en andere symptomen uiteindelijk verschijnen.

Hoeveel mensen gaan voor een operatie-all operatie? Naar schatting zijn er 1.000.000 PD patiënten in de Verenigde Staten. Minder dan 1.000 van PD-patiënten (minder dan 0,1%) geopereerd elk year.Why zo weinig? Omdat de operatie is niet te nieuw gediagnosticeerde patiënten, patiënten doet goed op geneesmiddelen (met uitzondering van tremor), patiënten met gevorderde ziekte die niet reageren op geneesmiddelen of patiënten met hallucinaties, verwarring, of geheugenverlies. Het is ook niet uitgevoerd op patiënten die aarzelen of bang. Chirurgie is verbeterd en geperfectioneerd, naarmate het veiliger, omdat technieken en strategieën worden vernieuwd, ontwikkeld en toegepast-een groter aantal patiënten kiezen voor en profiteren van een operatie.