(384-322) Hij spreekt in Zijn Poetica van Catharsis, een zuivering van vrees-en medelijdengevoelens van het publiek bij het zien van de lijdende protagonist van een tragedie.
Evenals de kunstenaar, vertelt ook Plato een ! ! ! ! ! ! ! verhaal, doordrongen van stijl.
Hij kan niet anders want het aardse is de wereld van de schijn (Goden filosoferen niet, ya know). Zo is er bijvoorbeeld het stijlkenmerk van de allegorie in zijn grottenverhaal. De filosofie zelf is een tastend zoeken naar de werkelijke werkelijkheid.
De kunst die P. afwijst is een karikatuur van de kunst. Het lijkt een radicale afwijzing, maar is feite een uiteenzetting van niet uiteen te zetten domeinen. Plato was geen platonist. Fail.
En dan nog iets over de Ongeschreven Leer, wat past binnen Plato’s onbestaande Ideale Staat.
Blijkbaar zou hierin staan dat De Ideeën getallen zijn.
In de Ideale Staat, die zoveel mogelijk beantwoordt aan De Ideeën, is het vertoon van de kunsten van tragediedichters overbodig.
In de vraag naar ‘wat is waarheid?’ zijn kunst en filosofie niet ! ! ! tegelijkertijd mogelijk.
Kunst is gevaarlijk omdat ze zich net als wijsbegeerte mee op het terrein van opvoeding, wetenschap, ... waagt. Kunst is volksbedrog voor hen bij wie genot voor rede komt. Mannen die vrouwen, slaven, zieken, ... uitbeelden, daar moet Plato van kotsen.
Bepaalde muziek maakt mannen zwak, er is geen leerzame of louterende werking. Voor P. is schoon enkel het moreel voortreffelijke, in de Ideale Staat is het nuttig en opvoedend.
Kunst moet zo radicaal mogelijk mimètisch zijn (standbeelden op ware grootte, muziek mag zich niet verliezen in virtuositeit, etc.)
