·Sociale feiten zijn waarneembare gegevens over de mens die niet het resultaat zijn van fysieke en biologische processen, maar ook niet van bewuste, individuele daden. ·Kenmerken van sociale feiten:

–ze zijn extern aan het individu. Hun betekenis wordt niet door de motieven, intenties of beslissingen van een individu, maar door de samenleving, door conventie, bepaald. Volgens

Durkheim is er geen sprake van hypostasering: sociale feiten bestaan buiten elk individu afzonderlijk, niet buiten alle individuen gezamenlijk.

–ze hebben een zeker dwingend vermogen over het individu. Er staan sancties op het negeren van sociale feiten.

·Institutie is een ander woord voor een sociaal feit. Het geld, de taal, een godsdienst zijn voorbeelden van sociale feiten.

·Voorbeelden van Durkheims structuralisme:

–zelfmoord is niet het resultaat van een individuele beslissing; het zelfmoordcijfer blijkt afhankelijk te zijn van twee sociale variabelen (van sociale krachten): de mate van individuele integratie (tussen egoïsme en altruïsme) en de mate van sociale integratie (tussen fatalisme en anomie).

–de sociale functie van godsdienst bestaat niet uit het verzorgen van het heil van het individu, maar uit het handhaven van de sociale orde (studie naar de sociale orde en de godsdienst van de Australische aboriginals: de aanbidding van totemdieren reflecteert de onderscheiding van de clans die ermee verbonden zijn).

·In overeenstemming met de hermeneutici ging Durkheim ervan uit dat de maatschappij een realiteit sui generis, een eigensoortige realiteit, was, maar in tegenstelling tot de hermeneutici ging hij ervan uit dat de maatschappij een realiteit was die op een objectieve manier bestudeerd moest worden.

·Voorbeeld van een positivistische benadering in de sociologie.

·In tegenstelling tot Max Weber ging Durkheim er niet van uit dat individuele actoren zelf
betekenis verlenen aan hun handelen.

·Comte was de grondlegger van het positivisme. Alleen empirische wetenschap, studie van de harde feiten, levert werkelijke kennis op. In deze zin positief: dus niet optimisme, maar als omgekeerde van een foto-negatief: de harde feiten.

·Wetenschap, ook de geesteswetenschap, is niet het zoeken naar het wezen van de dingen, maar het wetmatig ordenen van de waarneming: het inbedden van de explanandum (singulier verschijnsel) in de explanans (algemene wet en aanvangsvoorwaarden).

·Wetten waren volgens Comte de structuren die de maatschappelijke werkelijkheid konden verklaren. Het gebruik van het covering law-model in de geesteswetenschappen is een erfenis van Comte.

·Zulke kennis bouwde steeds verder op voorafgaande kennis en leidde dus tot vooruitgang.

Empirisch onderzoek in tegenstelling tot de religieuze dogma’s en ! ! ! speculaties. In het kennistheoretische luik van zijn filosofie, Kritik Der Reinen

Vernunft, onderzoekt K. waarvan de nieuwe kennis haar zekerheid vandaan haalt. In zijn praktisch-morele luik van zijn filosofie, Kritik der Praktischen Vernunft bevrijdt Kant de mens uit zijn onmondigheid: vrijheid van handelen en denken tegenover verdrukking.

Kant neemt afstand van de rationalistische systemen van zijn tijd: Decartes, Spinoza, Leibniz,... met hun puur logische denken. Kants kritiek betekent dat rede bovenal haar eigen grenzen onderzoekt, zelfreflectie van

Stuvia.com - De Marktplaats voor het Kopen en Verkopen van je Studiemateriaal de rede vooraleer deze legitieme kennis over de werkelijkheid poneert. Aan welke voorwaarde moet kennis voldoen om objectief te zijn?

Maar niet enkel de kennis die uit rede volgt wordt onderzocht, ook het praktische handelen.

Daarop zijn de normen van het handelen gebaseerd? K. zoekt de fundamenten voor een universele menselijke ethiek.