(of haperende afasie) Dit is een laesie in een klein deel van de frontale kwab van de linker cerebrale cortex, dicht bij de motor cortex.

Naar de ontdekker noemen we dit gebied nu Broca’s area. (gebied van Broca). De meest voorkomende oorzaak is een beroerte die dit gebied beschadigt. Als alleen dit gebied beschadigd is, is er een lichte taalstoornis. Ernstige uitval is er wanneer er meer corticale- en subcorticale gebieden bij betrokken zijn. Broca’s afasie wordt gekenmerkt door gestoorde taalproductie, terwijl er wel normaal taalbegrip is. Soms zijn productie en begrip normaal, maar treden er afwijkingen op wanneer de bedoeling van een zin afhangt van voorzetsels, woordeinden en andere grammaticale regels.

Problemen bij taalproductie: Sommige mensen met Broca’s afasie kunnen helemaal geen woorden uitbrengen, hoewel ze wel geluiden kunnen maken.. Anderen met minder ernstige uitval spreken langzaam en ongearticuleerd en hebben moeite met schrijven en gebaren om zich uit te drukken. Dove mensen met een beschadiging in het gebied van Broca hebben ook moeite met gebarentaal. Sommigen met Broca’s afasie spreken inhoudelijk goed, maar laten voornaamwoorden, voorzetsels, voegwoorden, hulpwoorden, telwoorden en tijds-en meervoudsuitgangen weg. Deze weggelaten woorden en uitgangen worden wel gezien als de gesloten categorie van grammaticale vormen omdat aan deze categorie binnen de groei van taal niets meer wordt toegevoegd. Nieuwe woorden en uitdrukkingen ontstaan daarentegen vaak. Dit noemen we de open categorie. Broca’s patienten gebruiken deze woorden veel gemakkelijker dan woorden uit de gesloten categorie. Ze hebben ook moeite met de inhoud van woorden, niet alleen met de uitspraak.

Taalbegrip: Mensen met Broca’s afasie hebben moeite met het begrijpen van woorden uit de gesloten categorie en niet met die uit de open categorie. Soms is de inhoud van een tekst erg afhankelijk van woorden uit de gesloten categorie en soms minder. Engelse Broca-patienten verschillen met die uit Duitsland of Italië; want ook na de beschadiging van het gebied van Broca blijft de woordvolgorde de voor de engelse taal gebruikelijke.

Wanneer begrip afhangt van de woorduitgang of grammaticale regels zijn Broca-patienten gehinderd, maar hun uitingsvorm is niet willekeurig. Hun taalbegrip lijkt op dat van mensen die erg verstrooid zijn.

leerden Matata, een vrouwtjesbonobo, symbolen voor woorden in te drukken. Ze vorderde langzaam, maar haar jong Kanzi leerde veel door het zien van de pogingen van zijn moeder. Toen hij 5½ jaar was kende hij ongeveer 150 Engelse woorden en kon reageren op complexe, onbekende opdrachten. Zijn taalbegrip was vergelijkbaar met een kind van 2½ jaar.

Kanzi en zijn jongere zus Mulika begrepen meer taal dan ze konden produceren. Soms probeerden ze te spreken, maar meestal communiceerden ze door symbolen op hun bord in te drukken. Hun taalgebruik verschilde essentiëel van andere schimpansees:

Ze gebruikten de symbolen om dingen te benoemen of te beschrijven, zelfs wanneer hen niets gevraagd werd.

Ze gebruikten ook begrippen die ze niet zagen. (interne representatie)

Soms gebruikten ze de symbolen om te beschrijven wat er een tijdje geleden gebeurd was.

Ze konden zelf nieuwe, creatieve vragen samenstellen.

Waarom hebben deze apen zoveel taal geleerd; ligt het aan de soort of aan het feit dat ze er al zo jong mee geconfronteerd werden of heeft de manier van leren (in dit geval door imitatie en observatie) invloed.

Ook dolfijnen reageren correct op nieuwe combinaties van oude woorden, maar alleen als het resultaat zinvol is. De experimenten met dolfijnen gaven de dolfijnen geen gelegenheid taal te produceren.

Spectaculaire resultaten waren er bij Alex, een Afrikaanse grijze papagaai. Irene Pepperberg was de eerste die beweerde dat parkieten de zin van geluiden kunnen leren. In een stimulerende omgeving leerde ze Alex veel verschillende woorden in combinatie met specifieke voorwerpen. Bij het aanleren gebruikte ze geen voedsel als beloning. Pepperberg omschreef het taalgebruik van Alex als language-like. Toch heeft Alex meer vorderingen gemaakt dan we verwachten van een nonprimate. We moeten ons dus afvragen wat voor een soort hersenontwikkeling nodig is voor taal.

Wat kunnen we leren van niet-menselijke taalvaardigheden:

a. We krijgen inzicht in de manier waarop we taal kunnen leren aan iemand die niet gemakkelijk leert.

b. We leren iets over hoe speciaal een mens wel- of niet is; onze taal is weliswaar veel verder ontwikkeld, maar stoelt op een aanleg, die ook bij andere soorten aanwezig is.

c. Deze studies tonen aan hoe moeilijk taal te definiëren is.

Eén van de theorieën over het de vraag waarom mensen wel taal ontwikkeld hebben en andere zoogdieren niet luidt dat: taal bij mensen ontstaan is als bijproduct van intelligentie.

Een andere theorie luidt, dat menselijke taal is ontstaan onder druk van de sociale interacties tussen mensen en dat onze intelligentie een bijproduct is van taal.

Wat is de oorsprong van taal?

Een chimpansee blijkt wel gebarentaal te kunnen leren, maar niet te kunnen spreken. Ze hebben ook geleerd boodschappen in te typen, maar dit lijkt eerder een geleerd kunstje dan begrip van taal omdat:

De chimpansees zelden nieuwe zinnen maken uit geleerde woorden.

Ze altijd vragende- en nooit beschrijvende zinnen maken.

Ondanks een indrukwekkende taalproduktie, zijn chimpansees beperkt in het begrijpen van deze taal van anderen. Bij kinderen is dit juist andersom; ze begrijpen meer dan ze kunnen zeggen.

Maar er kwamen nieuwe resultaten uit een studie onder een zeldzame, bedreigde soort chimpansee; de Pan Paniscus (of pygmee chimpansee, of Bonobo). Hun sociale leven is veel verder ontwikkeld. Ze lopen altijd rechtop. Ze benaderen de mens dichter dan andere primaten.

1. Het corpus callosum, een stel axonen dat twee hemisferen met elkaar verbindt is bij sommige mensen chirurgisch doorgesneden om hardnekkige epilepsie te behandelen , omdat er geen andere manier was.

2. De linker hemisfeer kan vragen verbaal beaantwoorden en elke hemisfeer controleert meestal de tegenovergestelde hand, ziet de tegenovergestelde kant van de wereld en voelt de tegenovergestelde kant van het lichaam. Na vernietiging van het CC kan elke hemisfeer alleen maar reageren op de kant waarmee het in verbinding staat en niet op informatie uit de andere hemisfeer.

3. Hoewel de twee hemisferen van een split-brain person soms in conflict zijn, hebben ze veel manieren gevonden met elkaar samen te werken en seinen door te geven.

4. De linkerhemisfeer is gespecialiseerd in taal en sequentiële, analytische taken. De rechter hemisfeer is gespecialiseerd in complexe visueel-ruimtelijke taken, vooral wanneer er een beroep op interne representatie gedaan wordt. Het is ook gespecialiseerd in synthetische, holistische taken.

5. De linker- en rechter hemisfeer verschillen anatomisch, zelfs bij kinderen. Jonge kinderen hebben soms problemen bij het doorgeven van informatie van de linker- en rechterhand, omdat het corpus callusum nog niet voldoende ontwikkeld is.

6. Wanneer een kind zonder corpus callosum geboren is ontwikkelt de rest van het brein zich ook ongebruikelijk en het kind vertoont niet dezelfde afwijkingen als een volwassene wiens CC is verwijderd.

7. Het brein van een linkshandige is geen spiegelbeeld van een rechtshandige. Handvoorkeur, sexe en hersenontwikkeling houden verband met elkaar, maar we weten nog niet precies hoe.