Major depressie: iemand voelt zich weken lang elke dag droevig en hulpeloos, heeft nergens zin in, overweegt suïcide en kan zich niet voorstellen ooit nog weer gelukkig te worden.
Depressies komen 2 keer zoveel voor bij mannen als bij vrouwen en vooral tussen de 25 en 44 jaar. Een onderzoek in de US wees uit dat 19% van alle mensen wel eens een major depressie heeft gehad.
Het vermogen om ons verdrietig te voelen is nuttig om goede beslissingen te kunnen nemen.
Maar als het een te grote plaats inneemt staat het ons gewone leven in de weg.
Hoofdgedachtes:
- Stemmingsstoornissen en schizofrenie hangen af van biologische- en omgevingsinvloeden.
- Allerlei medicijnen tegen depressiviteit en schizofrenie veranderen de transmissie van verschillende types synapsen. De effectiviteit van medicijnen doet vermoeden dat de afwijking gedeeltelijk veroorzaakt wordt door beïnvloeding van speciale neurotransmitters.
- Een aantal niet pharmaceutische, biologische behandelingen, inclusief electroconvulsieve shock (brengt veranderingen in het slaappatroon), blootstelling aan helder licht en lithiumzout zijn ook effectief tegen bepaalde soorten stoornissen.
- Schozofrenie is misschien het resultaat van genetische of andere problemen die vroeg in de ontwikkeling schade hebben veroorzaakt. Wanneer we een neurologische basis vinden voor een psychiatrische ziekte aarzelen we om het nog een mentale stoornis te noemen. Maar psychotherapie kan de patiënt helpen.
Angsten, obsesieve-compulsieve disorder, slaapstoornissen, gewelddadig gedrag en veel andere psychische stoornissen hebben biologische aspecten. Psychotherapeuten hebben geleerd om psychotherapie te combineren met biologische therapie.
(e.a) injecteerden 6-OHDA in ratten. Dit veroorzaakte laesies in de substantia nigra in 1 hemisfeer.
De substantia nigra is het deel van de hersenen dat degenereert bij de ziekte van Parkinson. De ratten ontwikkelden bewegingsafwijkingen aan 1 kant van het lichaam. Daarna transpanteerden ze een substantia nigra van een foetus. In 29 van de 30 gevallen maakte het transplantaat synapses in wisselende aantallen. Na 4 weken vertoonden de ratten weer veel van hun normale gedrag.
Transplantatie moet nog verder ontwikkeld worden voordat het bij mensen kan worden toegepast.
Toch worden er al experimenten gedaan bij mensen die niets meer te verliezen hebben. Het transplantaat was weefsel van de eigen bijnier. Hoewel dit weefsel geen neuronen bevat produceert het dopamine, de ontbrekende neurotransmitter bij Parkinsonpatiënten. Helaas produceerde dit transplantaat te weinig om nut te hebben.
Transplantaten van foetussen. De resultaten waren slecht tot matig en brachten nog geen genezing. Een andere manier om aan weefsel te komen is weefselkweek en dit weefsel genetisch zo te wijzigen dat het grote hoeveelheden L-dopa produceert en het dan te implanteren. Het nadeel is, dat dit weefsel vaak tumoren veroorzaakt.
Transplantatie van de substantia nigra van foetussen van varkens in menselijke hersenen bij Parkinsonpatiënten blijkt te kunnen; bij een patiënt die na 7 maanden overleed bleek dat een flink aantal neuronen nog leefde en synapses had gemaakt met menselijke neuronen.
Na transplantatie overleven veel patienten het niet, maar voordat ze sterven treedt er wel vaak gedragsherstel op. Het getransplanteerde weefsel scheidt vaak trophic factors af die axonen en dendrieten tot groei stimuleren in het omgevende gebied van het eigen brein van de receptant.
Verder onderzoek heeft uitgewezen, dat injecties met neurotrophinen nut hebben voor ratten en apen met hersenletsel, doordat ze groei van axonen en dendrieten stimuleren. Maar omdat neurotrophinen niet via de bloedbaan vervoerd kunnen worden moeten ze chirurgisch toegediend worden. Misschien ontwikkelen wetenschappers nog eens medicijnen die via de bloedbaan gaan en dezelfde effecten hebben als de neurotrophinen.
