Socrates gebruikte zijn verstand voor in discussie te gaan. Hij wordt soms vergeleken met Christus; hij wou het zwakke in de mens boven halen. Hij was een provocateur, een nonconformist en een vragensteller. Hij stelde vragen over deugdzaamheid, schoonheid, moed, enz. Hij had een zoektocht naar ware deugdzaamheid (“het goede”).

Er was wel een gevaar voor het sofistisch humanisme; namelijk dat de wetten werden gemaakt door de zwakkere, maar talrijke burgers. Deze „onderdrukken‟ dan de sterke en superieure volk dat normaal het zwakkere volk beheerst. Nietzsche en Freud gingen hier later mee eens.

De Sofisten versterkten, benadrukten het onderscheid tussen de physis (de natuurlijke wetten) en de nomos (de menselijke wetten).

Voor de traditionele Grieken -> physis gelijk aan de nomos.

De Sofisten -> nomos is een cultuurafhankelijke conventie.De nomos kon geheel verschillen op een ander plek.

Volgens deze interpretatie zijn goden ook onkenbaar, als de realiteit over de natuur dat beweerd wordt ook niet volledig kenbaar is. Er is geen goddelijke waarheid en wetten volgens deze interpretatie. Juist en fout zijn aspecten die behandeld moeten worden door cultuur en niet door goden moeten beslist worden.