Volgens deze theorie is de waarheid nooit te achterhalen (aporia). Ze hebben wantrouwen in de zintuiglijke waarneming (cfr. illusies). Zij prediken een universele twijfel. De uitvinder van deze theorie is Pyrrho.

Ze trokken zich van niets aan. Genieten van het leven was de boodschap. Men moest leven zonder enige waarden en normen. Een beroemd voorbeeld hiervan is Diogenes. Hij werd „de hond‟ genoemd, omdat hij werkelijk als een hond leefde, zonder sociale conventies. Hij plaste op straat, hij masturbeerde zich op straat, hij trok zich van niets aan.

Deze filosofische theorie werd uitgevonden door Epicurus. Hij predikte een teruggetrokken leven. Teruggetrokken om geen problemen, troebels mee te maken. Om geen hevige emoties te ervaren. Men moest simpel leven om zich onafhankelijk te kunnen voelen tegenover anderen en de wereld. Volgens hem leidde dit tot een gelukkig leven. Om angst voor de dood te vermijden, verkoos hij het atomisme. Dus het geloof dat er niet zoiets is als „de ziel‟ en dat er geen hiernamaals is. Dat we geen zorgen hoeven te maken om het hiernamaals.

Mensen zochten in deze wereld van zorgen een wereld, vrij van zorgen. Een vorm van geluk, dat die Grieken ataraxia noemden. Dit i.p.v. eudaemonia, wat het streven naar een „menselijk‟ leven is. Ataraxia is een vorm van geluk dat je zelf onder controle hebt. Men gaat dus op zoek naar filosofieën die zouden bijdragen aan het geluk van de mens. De filosoof wordt in deze context een soort van psychotherapeut. De aard van de filosoof verandert hierbij dus, het wordt meer van praktische aard.