In een economie zijn er altijd actoren met overschotten (=hogere inkomsten dan uitgaven) en anderen met tekorten.

Het is belangrijk dat overschotten gekanaliseerd worden naar actoren met tekorten.

In dit proces speelt de financiële sector een belangrijke rol = financiële intermediatie

De financiële instellingen verzamelen spaarmiddelen en stellen die ter beschikking van gezinnen en ondernemingen met tekorten onder de vorm van leningen of andere schuldinstrumenten.

Voor de stabiliteit van de financiële sector is het belangrijk dat de schuldenaren of debiteuren hun schuldverplichtingen tov de financiële instellingen nakomen.

Geld moet waardevast zijn.

De waarde van geld is gebaseerd op zijn koopkracht, dwz de hoeveelheid goed/diensten die we ermee kunnen kopen.

Bij een toename van de prijzen, daalt de koopkracht en dus de waarde van het geld.

Inflatie = een stijging van een algemeen prijspeil (meestal over langere periode).

Inflatie brengt de economische rol van geld in gevaar omdat ze het vertrouwen van het publiek in het geld ondermijnt.

De inflatie moet dus beperkt worden om de koopkracht op te trekken.

Tewerkstelling is in de eerste plaats een indicator voor de economische activiteit.

Ook speelt het een voorname rol op het vlak van inkomensverdeling aangezien het grootste deel van de bevolking een belangrijk deel van haar inkomen verwerft uit arbeid in loondienst of als zelfstandige.

Bij hoge werkloosheid bestaat het gevaar dat een deel van de bevolking zich afkeert van de bestaande maatschappelijke ordening en haar heil zoekt in extremen. (vb de hoge werkloosheid in Duitsland speelde een grote rol in de opmars van het nazisme.)

De meeste mensen ervaren op een werkbekwame leeftijd een betaalde job als essentieel om volwaardig te kunnen functioneren in de maatschappij.

Er is een maatschappelijk nut en een individueel nut.

Over het algemeen wordt aangenomen dat, bij eenzelfde nationaal inkomen, de welvaart van een land groter is, naarmate het inkomen meer gelijk verdeeld is.

Er is geen volkomen gelijke verdeling van het inkomen. Er is differentiatie nodig opdat mensen nog bereid zouden zijn om bijzonder lastig arbeid uit te voeren.

Billijke inkomensverdeling kan moeilijk in abstracto bepaald worden. Elke maatschappij moet hieraan een eigen invulling geven.

In praktijk wordt de aandacht vooral toegespitst op de armoede: wie een inkomen heeft dat onvoldoende is om in een bepaalde maatschappij een normaal leven te kunnen leiden, wordt beschouwd als arm.

Armoedegrens = het inkomen dat nog net een normaal leven toelaat.

De meest eenvoudige maatstaf van armoede is het percentage van de bevolking dat een inkomen beneden de armoede grens heeft.

De armoedegrens hangt af van de algemene welvaart van de maatschappij => het is onmogelijk om een algemene armoedegrens vast te leggen want in rijke landen ligt deze hoger dan in arme landen.